طنز سروده های عمو مصطفی

میوه فروش کوچه مون

 تارگیا بلا شده

 به رسم و راه کاسبی

 انگاری آشنا شده

 وقتی میری تا بخری

یک کیلو سیب و پرتقال

میشکفه گوشه ی لبش

خنده های خیلی باحال

 برای این که بگذاره

 ترا توی رودرواسی

 یه مدرکی بهت میده

 دکترا یا مهندسی

 جوری باهات حرف می زنه

 که بال  وپر در میاری

 فکر می کنی فکر می کنه

که خیلی توپ و پولداری

 میگه که استاد عزیز

 امرتونو بفرمایید

 میگی  که سیب و پرتقال

 برام یه مقدار بکشید

سی کیلو سیب و پرتقال

توی ترازو می ریزه

میگه که خاطر شما

برا ما خیلی عزیزه

روت نمیشه بهش بگی

که یک کیلو میوه می خوام

بگی که پول این هارو

 بیارم از گور بابام؟

میگه که قابل نداره

میشه چهل هزار تومن

روت نمیشه بهش بگی

گرون حساب نکن با من

این روزا اینجوری شده

بهت یه مخلصم میگن

نه از سر صدق و صفا

که جیبتو خالی کنن

سلام مفت ومجانی

نمیده هیچکی این روزا

مصراع آخره دیگه

 نگو که بس کن ای بابا

 بگو ازماشین و ویلا واسه من

 بگو ازروزای زیبا واسه من

میدونم من همه ی زندگیتم

بگو پس اومدی دنیا واسه من

بگو از اون ماما ن مهربونت

که داره برو بیاها  واسه من

بگو خواهرا ی خوبت می خونن 

اپرای  نازنینا واسه من

بگوکه اِند سعادتی برام

تویی و یک دل شیدا واسه من؟

بگوکه توپی تو کار بیزینس

همه چی هست مهیا واسه من

 بگوکه تو برج میلاد اون بالا

 می خری مغازه حتی واسه من

 بگو قد آسمون دوسم داری

می تپه قلب تو تنها واسه من

 نمی گی عشق توام، جون توام؟

 ِد بخون ترانه، یالاّ واسه من

اگه تب کنم یا دل درد بگیرم

دِ بگو می میری درجا واسه من

 بیا این کتابو بردارو بخون

 قصه ی وامق و عذرا واسه من

 آره مثل خیلی ها خالی ببند

 که بشی  کره مربا واسه من

 تا نگفتم  بله  فردا سر عقد   

تو بباف اینجوری رویا واسه من

می دونم  فردای ازدواجمون

میشه اون روی تو پیدا  واسه من

من میشم خانوم مطبخ واسه تو

 تو میشی یه خان والا واسه من

 یه وری لم میدی بالای اطاق

 برای اردای ناشتا واسه من

 تا میام باهات یه کم حرف بزنم

میندازی ابروتو بالا واسه من

می گیری بهونه هر چی می پزم

می ری  سفره خونه، آقا واسه من

 دیگرون را به رخ من می کشی

می گی ازشبنم و شهلا واسه من

دیگه شکلم  برا تو دیدنی نیست

نمی مونه تو دلت، جا واسه من

جای جونم ، عزیزم ها میذاری

 صد تا اسم بی مسما  واسه من

اسمایی از قبیل آهای،  اوهوی

اینجوری میشی  تو فردا واسه من

تاروز عروسیمون تموم بشه

تو میشی یک شب یلدا واسه من

دیریست که دلدار، اس ام اس نفرستاد

زان تازه ترین های مجالس نفرستاد

آن یار که گنجینه ی جک های خفن بود

یک جک به موبایل من ِدبرس نفرستاد

قولی ، غزلی ، قلقکی، قوت قلبی

سوی من دلمرده ی بی حس  نفرستاد

حتی خبری  مختصر از سکته ی باباش

باجیغ بنفش مامی نرگس نفرستاد

آیا خللی در شبکه گشت پدیدار

یامشترک نامتجانس  نفرستاد

آن رابطه ی خوب مسیجانه کجا شد

در پاسخ من یار چرا یس نفرستاد

شاید چو بدیده است در آیینه ی بختش

یک شوهر خوش تیپ و مهندس، نفرستاد

یا این که چو فهمیدکه من قافیه بافم

یک شاعرژولیده ی مفلس،  نفرستاد  

 او نگاهی به دور و بر انداخت

بودیم روزگاری ، دائم خمار مترو

خمیازه می کشیدیم ،در انتظار مترو

 آمد خبر که یاران، ،طی شدخزان هجران

خیزید شاد و خندان،کامد بهار مترو

 از عشق می سرودیم ،زیرا شنیده بودیم

 آسودگی و سرعت، باشد شعار مترو

گفتیم  شهر تهران، دیگر شود گلستان

از یمن مقدم آن، زیبا نگار مترو

 از دود و از ترافیک ، اسفالت های آنتیک

 دیگر خبر نباشد، در رهگذار مترو

پشت چراغ قرمز، آزرده جان و عاجز

 دیگر کسی نماند، در روزگار مترو

 خون شد دل از جفای تاکسی و خط واحد

 ای جان ما فدای عز و وقار مترو

اما  دریغ و افسوس ، این اشتیاق گم شد 

درزیر دست و پا و داد و حوار مترو

پمپاژ می شویم از، سالن  درون واگن

اسلوب زور چپان ،شد راهکار مترو

درراه توپخانه ،مانند هندوانه 

پقید کله ی ما، در کارزار مترو

گلچین «دیدنی ها»  اینجاست ای خلایق

رخداد های  جالب،  هم خنده دار مترو

 این سوی  پیرمردی ، می خوانّد اشهد خویش

مردی خپل درآن  سو ، زار و نزار مترو

از لای در ربابه ،جیغ از گلو بر آرد

کای مش رجب عیالت، شد لت و پار مترو

می گوید عمه سارام، خندم به گور بابام

گر بنده بار دیگر، گردم سوار مترو

گل کرده طبع و ذوق  آن مرد طنز پرداز

صد طعنه و کنایه، بنموده بار مترو

گوید که  ای مسافر، فرهنگ هل بیاموز

شاید پرس نگردی ، زیر فشار مترو

حیف است واقعا که بعد از تلاش بسیار

آرامشی نباشد، در سایه سار مترو

البته ما تشکر، ابراز می نماییم

ازهمت بلند ایل و تبار مترو

جای سپاس دارد، اقدام خوب یاران

زیرا که ماندگار است این افتخار مترو

 امانظر به رشدجغرافیایی شهر

جای تاملی  هست، در سازو کار مترو

خردادماه چو بنزین ، با جیره بندی  آید 

 پاسخ نمی دهد  این ریل و قطار مترو

 زیرا درانفجار  جمعیت  مسافر

یک فاتحه بباید گردد نثار مترو

این همه زنگ خطر، یعنی چه

شده ای ضد بشر، یعنی چه

چشم و هم چشمی و رو کم کردن

هی ضرر روی ضرر، یعنی چه

خانه در برج، زمن می خواهی

جنب اشخاص قَدَر، یعنی چه

مهریه، باغ نود هکتاری

با دومن سکه ی زر، یعنی چه

خنچه ی عقد دوسه میلیونی

که کند خورد کمر، یعنی چه

هرچه گوییم، بگو السّاعه

هرچه خواهیم، بخر، یعنی چه

تا که از خرج گران می نالم

می زنی توپ و تشر، یعنی چه

سی چهل عمه و دایی و همه اهل نظر

که درآرند ز داماد، پدر، یعنی چه

ده نفر خبره در انجام گریم

 تا بسازند ترا شکل دگر، یعنی چه

سالن جشن کران ناپیدا

 دعوت ازهفصد و هفتاد نفر، یعنی چه

 صد وده جورغذا بر سر میز

 شود اسراف و هدر، یعنی چه

کاروانی پی ماشین عروس

که شود شهر ،خبر، یعنی چه

 سفرماه عسل، مانند

 دختر خاله قمر، یعنی چه

 چون ندارم لب ساحل، ویلا

مادرت هست پکر، یعنی چه

تا که دم می زنم ازاین همه خرج

می پرد همچو فنر، یعنی چه

 از غم خرج شب عقد کنان

گر کنم سکته، سحر، یعنی چه

   ضربه فنی

بنده هستم مفلس و بیمار هم

یک دوماهی گشته ام بیکار هم

با همه بی پولی و درماندگی

عاشقم بردود و بر سیگار هم

چون نکردم ترک، این عفریت دود

 ترک کردآخر مرا دلدار هم

 نا توانم از ادای مهریه

سوی قاضی  گشته ام احضار هم

از من او صد سکه  می خواهد ولی

در بساطم نیست یک دینار هم

می روم کوی و خیابان با گریم

چون بدهکارم به دکاندار هم

داشتم تاخیر در پرداخت ها

 قطع  گردید آب و برق این بار هم

رفته بود م دوش در حمام شهر

نیست شد پیراهن و شلوار هم

این صدای پای  صاحب خانه است

هست پرزور و فرنگی کار هم

ضربه فنی می شوم امروز من

داده بود عالی جناب  اخطار هم

کلبه ای می سازم  اینک بر درخت

تا شوم من سوژه ی اخبار هم