تبليغاتX
طنز سروده های عمو مصطفی

طنز سروده های عمو مصطفی

اجتماعی - فرهنگی

من عاشـق تر از کفش هایـــم ندیدم

چنــین شور عشـــقی در عالم ندیدم

همیـــشه کنــــار هم اند و صمـــیمی

جدایــی در این زوج، یک دم ندیدم

دو دلداده را این چنین جفت و همدل

شریک غـــم و شادی هـــــم ندیدم

جدایـــــی و هم قهر را،  بیـــــن آنان

به جز واژه ای گنـــگ و مبهم ندیدم

ازآغاز پیــــــــــــوندشان تا به امروز

از این عشق، یک ذره هم کـم ندیدم

به خنده، دهان هایشان، باز، چون گل

به رخسارشان، رنگی از غــــم ندیدم

از این بار سنگین که بر دوششان است

در این سال ها قامتـــــی خم ندیــدم

 اگر بنـــــد آن یک کمی نخ نما بود

از این یک کنـــــایات مُـــبرم ندیدم

زفقــــــدان جاکفشی آنچــــــــنانی

به طعـــنه ، اشارات محکــــم ندیدم

صفایی که دیدم در این زوج  چرمی

میــــــان دوتا زوجِ آدم ندیـــــــدم

+ نوشته شده در  دوشنبه سی و یکم اردیبهشت 1386ساعت 14:10  توسط مصطفی مشایخی  | 


 دستم بوی گل مي داد. مرا به گل چيدن متهم کردند. هيچ كس با خود فكر نكرد كه شايد گلي كاشته باشم

اون قدیما تو شهر یاسمن ها

 زیر یه آسمون صاف و زیبا

 یه کوچه  بود، یه پنجره، یه خونه

 یه دختر خوب، به نام پونه

پونه، دلش به رنگ آسمون بود

مثل یه دریا خوب و مهربون بود

 یه روز یه داروغه را دید نشسته

 بی رمق و حسابی خورد و خسته

کلوچه ای که پخته بود به اون داد

محبتش را اینجوری نشون داد

داروغه تا کلوچه بر دهان برد

عطر خوش گل  به مشام اون خورد

یک دفعه چون صاعقه از جا پرید

خنجر برّان ز میان  بر کشید

گفت که ای دختر تو دل برو

چیست بگو عطر گل دست تو

 از تو کد وم باغ، گلارو چیدی؟

تابلوی گل نچینیدو ندیدی؟

 گل این جا در تملّک پادشاست

چیدن  اون یه جرم  خیلی بالاست

کار تو دختر، دیگه زازِزاره

 قاضی و محکمه در انتظاره

مردمی هم که بودن اون دور و بر

 با حرفاشون زدن به جونش شرر

 که  بوی گل ، نشونه ی چیدنه

معلومه که همیشه گل می کنه

اشک توی چشمای دختر اومد

حرفای مردم دلشو آتیش زد

 با خدا گفت که ای  خدای  خوبم

 یاور و یارم، آشنای خوبم

خودت میدونی  عاشق بهارم

میرم تو باغ، همیشه گل می کارم

 چرا میگن که من گلارو چیدم

 بنفشه ها اطلسی ها رو چیدم

 چرا میگن همه که عطر دستم

از اینه که شاخه گلی شکستم

چرا کسی نمیگه شاید که من

کاشته ام یه بوته ی  یاسمن

این که بگیم عطر گل از چیدنه

 حاصل بد بینی و بد دیدنه

 بعضی ،نگاهاشون چرا کبوده

 انگاری چشماشون گرفته دوده

مخلصتم ،چاکرتم ای خدا

چشمای بد بینو  دوا بفرما

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386ساعت 19:50  توسط مصطفی مشایخی  | 

این لوس پدر سوختــــــه،  آدم شدنــــی نیست

انگولــــک و این اذیت او کم شــــــدنی نیست

 یک ذره شعـــــور و ادب و دانش و فرهنــــگ

 در طینت این ننـــــــگ ،فراهــــم شدنی نیست

 بادُمّ درازش بنــــــــــــــــهد بر سر کـــــــارم

 زیرا که جز این، سر خوش و خُرّم شدنـی نیست

گردیده نهادیــــــــــنه در اوعـــــــــــادت آزار

با شخصیت و خوب و منظــــــــــم شدنی نیست

هرگز نخــــــــورد جُنب از این تنگ دلـــم ، آه

 بدبختــــــی من وای ، مجسّــــــم شدنی نیست

دکتــر  به تاسـف  دوسه شب پیش چنیــن گفت

بهـــــــبودی  او هیچ ، مسلّــــــــم شدنـی نیست

 با این شــــــــوهر و این حرکات سرِ کــــــاری

این زندگی بنـــــــده جهنم شدنــــــــی نیست؟

گویــــــــــند دُمش را ببرُ  و راحتِ جان شــــو

 افسوس و صد افسوس که این هــم شدنی نیست

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386ساعت 12:47  توسط مصطفی مشایخی  | 

کجــــایی  قایـــق وامانــــده درگل

                                    بیا بیــــرون تو ای دامـــاد بــــزدل

نمی بینــــم زتو من جنب و جوشـی  

                                    درون گنــــجه یا ســوراخ موشــی

بیا از لانــــه بیـــرون ای غضــــــنفر 

                                  چرا با دخــــــترم بی مهـــــری آخر

الهــــــی که پژوت آتـــش بگـــیره 

                                  الهـی ســــیدی ات هـی خش بگیره

الهـــــی ضبــط گردد هردو دیشـت 

                                   به تاخـــیر افتــــد آن پـرواز کیشت

الهـــــــی  زلزلــــه دورت بگـــردد

                                   سونامــــــی شرکتت را  در نــوردد

الهــــی کارت هوشمندت شودگـم 

                                    بــرای مـن در آوردی حــــالا دُم ؟

شنیـدم  پخت و پـــز را ول نمــودی    

                                    بـرای شست و شو، دل دل نمــودی

شنیدم بچـــه را پوشــــــک نکردی   

                                   مگس از روی بانــو دک نکــــردی

شنیدم بنــــــــد های کفـــــش اورا   

                                   نمی بنـدی، جــــــوان بـی ســرو پا

 ندانــی دست ژیلایم لطــــیف است    

                                   ندانـی  از ظرافت همچـو لیـف است

چو تو دستش زجنس سنگ پا نیست     

                                  چنــین  بـــیداد، در حقش روا نیست

شنـــیدم  از خساست، کرده ای غش

                                  همــــــی با دیـدن قبــــض موبایلش

صد و پنــــجاه  هزار آیا زیـــاد است  

                                  ترا بر آبجــــی خود، اسنــــتاد است

که همــــراهش  بُوَد بهر قشـــــنگی

                                   نه اس ام اس بُوَد اورا نه زنگـــــــی

خلاصه گفته باشم ای غضـــــــــنفر  

                                   نیـــــــاوردم زپشـت کوه ، دختــــر

اگر ارســــال گردد یک  اس ام اس   

                                  که ژیلایم شده غمگــــین و  دبرس

لـــــباس رزم را بر تن بپوشـــــــــم   

                                    چنان چون رعد و تنـدر بر خروشـم

که بگـریزی فراز برج میـــــــــــلاد 

                                    زنـــــی از بی زنــــــی  فریاد فریاد

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1386ساعت 10:9  توسط مصطفی مشایخی  | 

 خاله ریلکس ، اهل تهران است

در نوک برج ، دارد او مســکن

جزء هیــــات مدیره می باشـــد

اِند و اصـل انرژی اسـت این زن

 او بـــرای زدایـــــش چاقــــی

دائـــــم از پله ها گــــــذر دارد

یا که در خانه با موزیــکی  تاپ

چرخــشــی توپ، در کمر دارد

ســــال و ماه  تولــد ایشـــــــان

آنچنان واضح و مشخص نیـست

خودبگوید هزاروسیصدوشصت

 »ثبت» گویدهزاروسیصدوبیست

 با سفر هم میانه اش خوب است

می رود کیش ، می رود گرگان

هفته ی پیش، او تصــادف کرد

 شد سرو دست وکله اش داغان

 خاله ریلکس،گوله نمک است

 دارد اوکـــارگاه جــک سازی

هرچه جوک درمسیج می بینـی

 هست از این پیر طنز و طنـازی

آشــــپز خانه اش بُوَد  تعطیـــل

می رود ســــفره خانه ای باحال

طفلکی می خورد فقـــط سالاد

با سه پرس آبگوشت موزیکال

خاله ریلکس ،  فاقد  بچه است

نقص فنــــــی و علتــــی  دارد

 ساکنـــان محله می گوینـــــد

خوش به حالش،  سعادتی دارد

تابحال اوسه تا شوهرکرده است

اولـــــی را که مار کــــــبرا زد

 دومی سکته کرد و در جا  مرد

 سومی هم به کوه وصـــحرا زد

 خاله ریلکس، اهل استخر است

 در شنا همچو قو ومرغابی است

 رنـگ آبی  بهـــش چه می آید

 اوهمیشه، دوتیکه اش آبی است

 همچو یک گل ،مدام می خندد

 از لبانــــش شکـــــوفه می بارد

 لیک،عصا قورت داده هاگویند

 طفلــــکی مثل این که کم دارد

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1386ساعت 1:54  توسط مصطفی مشایخی  | 

 

گوینــــــــد مرا چـــو زاد مـادر

 روی کاناپه، لمـــــیدن آموخت

شب ها برِ ماهــــــواره تا صبــح

 بنشست و کلیـپ دیدن آموخت

برچهـــره، سبوس و ماست مالید

 تا شیوه ی خوشگلیـدن آموخت

 بنــــمود «تتو» دو ابروی خویش

 تا رســم کمان کشـیدن آموخت

 هر ماه برفـــــــت نزد جـــــراح

آیین چروک چیـــــدن آموخت

دستـــــــــم بگـــرفت و برد بازار

 همـــــواره طلا خریدن آموخت

با دایــــــی و عمه های جعــــلی

پز دادن  و قُمپــــــزیدن آموخت

با قوم خودش ، همیــــــشه پیوند

 از قوم شــــوهر، بریدن آموخت

آســــــوده نشست و با اس ام اس

جک های خفن، چتتیدن آموخت

چون سوخت عذای ما شب وروز

 از پیک، مدد رسیــــدن آموخت

 پای تلفــــن دو ساعت و نیــــــم

گل گفتن و گل شنیـــدن آموخت

بابام چـــــــو آمد از سر کـــــــار

بیماری و قد خمیـــــــدن آموخت

 

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386ساعت 22:20  توسط مصطفی مشایخی  | 

.چون پول و پست عالی،در این جهان نداریم

پس در نتیــــجه اصلاً، نام و نشــــان نداریم

 معـــیار زنده بودن، ملک و زمین و ویلاست

چون فاقدیـــم ، فرقی، با رفتـــــگان نداریم

این روزها تشــخص، درخودروهای زیباست

دردا که ما نه پیــــکان، حتــــی ژیان نداریم

ثروت بُوَد ملاک پیــــــــوند وآشنـــــــایی 

زاین روی، آشـــــنایی، در شهــرمان نداریم

 آیـــــــین دوستیابی ،تغیــیر کرده دیگـــــر

دیریست اس ام اسی از آن دوســـتان نداریم

چون جیب ما همیشه از اسکــناس خالی است

در قلب بچـــــــه ها هم جاو مـــکان نداریم

بر رخ کشـــــند دائم، اوضــــاع این و آن را

از دست طعـــنه هاشــان دیگر امان نداریـــم

 گویند خانه ی ما، در اِند بی کلاســــی است

زیرا سونا، جکوزی، استـــــخر و وان نداریم

دلـــداده ایم اما، از بـــــــس طلا گران است

جز اخــــم های بسیار، از دلســـــتان نداریم

میـــــوه فروش باما، مانـــــند دیگران نیست

زیرا که پـول سیـب و موز گــــران نداریــم

همســــــایگان و اقوام ، بیگـــــــانه اند با ما

شایدکه سود و نفــــعی، از بهرشـــان نداریم

ارزش در این زمانه،پول است وتیپ ومدرک

ما چون که این نداریــم،قدری  چنان نداریم

پرسیـــــد پیری از ما ، ثروت نکوست یا علم

گفتــیم سودی از این، سهـــمی از آن نداریم

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386ساعت 9:54  توسط مصطفی مشایخی  | 

موش ها تپل مپل شده اند

تازگی هاچقدرگل شده اند

قدّی و قامتی به هم زده اند

چیز دیگر به طور کل شده اند

چیده از ته سبیل دتّ و دراز

جای آن صاحب فوکل شده اند

زیر شمشاد هاست پاتوقشان

شیر بلوار و جوی و پل شده اند

 لانه هاشان هم از گرانیت است 

راحت از دست خاک و خل شده اند

از فزونی ضایعات غذا

این بلا برده ها کپل شده اند

متخصص در امر زاد و ولد

خارج از حدّ کنترل شده اند

از خوش اقبالی و سعادتشان

گربه ها بی بخار و شل شده اند

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1386ساعت 23:54  توسط مصطفی مشایخی  | 

داریم تمنای نگاری و دگر هیچ

یک بیوه ی پول و پله داری ودگر هیچ

تا صبح به صبح از سر اخلاص و ارادت

گیریم از او پوند و دلاری و دگر هیچ

 با قدمت و با خصلت او هرچه که باشد

 آییم ،کریمانه کناری و دگر هیچ

خواهیم از آن یار ،فقط مهر و وفایی

 با یک قفسه پنج هزاری و دگر هیچ

تا کی زپی یک شی و صّنار دویدن

 از خویش درآریم دماری و دگر هیچ

 تا کی برود نصف حقوق، اول هر ماه

در قعر زمین، بابت غاری و دگر هیچ

مُردیم  بابا تا که مدیر عامل شرکت

گرددشکمش قد تغاری ودگر هیچ

شد حاصل ما زان همه جان کندن وزحمت

از درد کمر ، داد و هواری و دگر هیچ

حسرت زده ی  یک سفر مشهد و کیشیم  

دیدیم فقط شکل قطاری و دگر هیچ

هر خانه که رفتیم پی امر تاّهل

گفتند »نه ی» فاجعه باری و دگر هیچ

یارب برسان بیوه ی میلیاردری تا

مارا بنوازد به یک آری و دگر هیچ

 زیرا که خیال خوش یک دلبرک توپ

برده است زما تاب و قراری و دگر هیچ

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1386ساعت 4:24  توسط مصطفی مشایخی  | 

خاله می گفت گر خورد شخصی

جمعه شب، یک پیــــــازکامل را

ثروتـــــش می شود بســـی افزون

پولش از سقــــــــف، می زند بالا

یا که از بانک می برد هنـــــگفت

یا که یک گنـــــــج می کند پیدا

پیـــــــرو این سخن، خرید« اُردی»

چند گونـــــــــــــی پیاز پول افزا

همسرش گفت:« این خرافات است

راز توفیــــق، کوشـــش است آقا»

گفــــت اردی:« پس از کـــجاخاله

در لـــــــــواسان خریده یک ویلا

پنت هاوســـــی خریده در شمران

هم چنین باغ وخود رویی زیـــــبا؟

او نه شویــــش،تحـــــرکی دارد

نه خودش حــــرفه ای در آمد زا

پس پیــــــاز است راز خوشبختی

رو بیـــــــاور دوتا همـــــین حالا

تن نبــــاید به زحمت اندازیــــم 

کــــار، مال لـــــودر بــــُوَد جانا»

خورد اردی، دوتا پیـــــاز آن شب

تا شود همچو خالــــــــه اش دارا

منــــــتظر مانده تا کـــــــند تاثیر

آن پیازان خوشــــــــــگل ورعنا ؟

بلکه برجـــــی بسازد اوعالــــــی

تا بگردد به کامــــش این دنـــــیا

در سونای خیــــال، حالــی داشت

ناگهـــــــان شد درون او غوغــــا

غارّ و غور شکـــــم  به راه افتــــاد

بد طنـــــین وچه دلخــــــراش آوا

گشته بوداشتـــــهای او افــــــزون

جای پول و درآمــد و اینــــــها

هرچه در خانه بودیک جا خورد

 بــــــی اثر بود بـــــــــی اثر اما

 مشکلی در گوارشـــش انداخت

 آن پیازان خوب و خوش سیــما

هرچه می خوردآن پریشــان حال

هم چنانش، گرُسنــــــــگی برجا

شد گرفتار، طفلــــــکی زان شب

دائـــــماً بود،اجــــــــــاق او بر پا

بس که خورد او کباب وهمبرگر

هیکلـــــش شد چو یک هواپیما

 اردیِ ما چــــو اژدهایـــــی شد

پرخوراک و حریـــــص و ناسیرا

فرش وتخت ولباس وحتی کفش

رفت پای شکـــــم ،چه رعد آسا

اژدهایی است، این تن آسانــی   

خفـــــته در نفس هرکدام ازما

بر حذر باش،  گر شود بیـــدار

هستی ات می شود، دمی یغــما

گنج بی رنج،  جز خیالی نیست

پس مگو بهر کار، حالی نیست

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1386ساعت 3:52  توسط مصطفی مشایخی  | 

وقتی ز روی جوانی،با اس ام اس بانگ بر مادر زدم که :

«چرا مادرمرا بی آن که خود خواهم اسیر زندگی کردی»

رنجیده خاطر همی شد و مسیج زنان گفت :

«هزاران راه رفتم تا بیاندازم ترا اما خودت یک دندگی کردی»

+ نوشته شده در  چهارشنبه نوزدهم اردیبهشت 1386ساعت 3:16  توسط مصطفی مشایخی  | 

 

اس ام اسـی یه روز اومد به دستـــم

یه گوشـه من، به خوندنـــش نشستم

 نوشـــــــته بود اون که یه میلیاردرم

 سه سالـــه که  فوت شده شــــوهرم

میدونی که تنــــهایی خیلـی سختـــه

 قصـــه ی برگ و پایــــیز و درخـته

نوشتـــــه بود اینـــــو توی پرانتـــــز

همــــه  بهِم میـــــگن،  جنیــفر لوپز

نوشـــــته بود از اونجا که باحالــــم

دنبــــــال یک شوهــــــر ایده آلـم

اماآخــــه، بعضـــی ها خیلی چیـزند

مادر زادی، همچی یه خورده هیـزند

خاله م میــگه، اما تو خیلی ماهـــــی

ِانـــــد مرام و خوب و سر براهــــی

 یه مــرد پاک و باکـــــلاس و ساده

شمـاره تو، ایشــــــون به بنــده داده

فردا پاشــو بیا به خواستــــــــگاریم

ساعت هشــت شب، در انــــتظاریم

از این پیــام،آتیش به جونم افــــــتاد

لرزه به پوست و استـــخونم افتـــــاد

هی باخودم  بگو مگـــــو می کردم

یاد عیــــــــــال غرغـرو می کــردم

رســیدم عاقبـــــت به این نتــــــیجه

که این هلــــــو و اون یکی هویجـه

زنگ زدم که فردا در خدمتــــــــم

وای خدا بنــــــــــــده چه پرجراتم

فردای اونـــروز اداره نرفتــــــــــم

یه دست لباس از رفیقـــــم گرفتــم

سلمونی رفتم و چه خوشــگل شدم

هم چی یه کم شبـــیه مایکــل شدم

عصر،ســــوی ونک شـــــدم روونه

عشق، تو قلبــــــم زده بود جـــوونه

کی مـیگه عشق و  عاشــقی دروغــه

عشق یه چیـزی مـثه کشک و دوغه؟

دویــــــدم و دویـــدم و دویـــــدم

تا عاقبت به خونه شـــــــون رسیدم

خـــونه نگو، کاخ الیـــــــــزه بودش

از طـــلا بود انگـــاری تار و پودش

داد زدم من دیگه خوشبــخت شدم

تو زندگی، این دفعه شانس اوردم

شیرینــــی و یه دسته گل به دستم

رفتم و توپذیرایـــــی نشســـــــتم

خاله ش و مادرش دوتا فرشـــــــته

انگــــــاری آدم وسط بهشـــــــته

 این کجا ومادر زن من کــــــــجا

چه بیخودی  نفـــــله شدم ای خدا

وقتی که صحبـتا ی ما گل انداخت

دیدم باید به اصــل کاری پرداخت

هرچی می گفتم، آفرین می گفـتن

باجون و دل حرفامــــو می شنفـتن

بالاخره دســــتور چای صـادر شد

عروس خانوم ازاون طرف ظاهرشد

چشـــــــم شمـــاها روز بد نبیــــنه

عاقبــــتِ آدم ناشـــــــــی اینـــــه

دیدم عروس خانوم،عیال بنده است

نقشه و طرحش، اخذ حال بنده است

سینــــی را تو ملاج بنـــده کوبوند

یه مشتِ محکم توی فکّـم خوابوند

ردیفی دندونـای بنده بشکـــــست

با جیغ و فریادش منو به توپ بست

:«که یادته می گفتی همســـر،یکی

پس چی شد اون شـعارای آبکــی؟

پس چی شداون مخلصم وچاکرم؟

پیش خودت گفتـه بودی من خرم؟

بنــــده با این نقشـــــه و ایفای رل

گرفتــــم از جنــــابِ عالی  یه بُل

بهت نشون دادم که تو کی هستی »

قافیه را باختــــــه بودم دو دســتی

اون دوتا خانومـــــم زفرط خنـده

گرفتـــــــه بودن دیگـه حال بنده

بعدچی شدو چی پیش اومد بمونه

خوبــه آدم این چیـــــزارو بدونــه

اگر فرستــــــادن برات اس ام اس

بپا نیفــــــــتی تو تله ،مهنــــــدس

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم اردیبهشت 1386ساعت 1:52  توسط مصطفی مشایخی  | 

باز هم آواز قوآغاز شد

نغمه ی ناساز او آغاز شد

تندر طوفانی اش امروز هم

بی سلام و گفتگوآغاز شد

برسریک چیز کوچک،غرّشِ

آن نگار غرغرو آغاز شد

جیغ های زلزله آسای او

از گسل های گلوآغاز شد

بازهم پرتاب دیس وسینی و

چتروگلدان و اتوآغاز شد

طعنه باران دل ویران من

طبق نقشه، موبه مو آغاز شد

چون همیشه از زمین و از هوا

حمله ی آن جنگجو آغاز شد

این که قبل از ازدواج ، اموال من

بوده تنها یک پتو آغاز شد

این که من زان ها گرفتم بال و پر

ورنه بودم یک جوجو آغاز شد

این که قبل از کشت مو با پول او

بوده این سر، چون کدو آغاز شد

این که ایشان خورده، عمری پیتزا

بنده  اما نیمرو ،آغاز شد

این که او یک قوی زیبا هست و من

غازکی بی چشم و رو آغاز شد

ای خدا برحال و روزم در نگر

قصه ی سنگ وسبوآغاز شد

باز هم در«گوگِل» افکار من

جستجوی یک هوو آغاز شد

 

+ نوشته شده در  شنبه هشتم اردیبهشت 1386ساعت 19:59  توسط مصطفی مشایخی  | 

گفت جوحی به همسرش ناهید

دوره ی بعد می شوم کاندید

تا که با فکر و ایده ی نابم

سوی شورای شهر ره یابم

می تراود زمن مدیریت

هستم الگوی کوشش وخدمت

حیف باشدکه مغز عالی من

بیش از این ها بماندآک ای زن

مشکلی کو که بنده حل نکنم؟

سر پرموی آن کچل نکنم؟

شهرتهران دوروزه می سازم

خوشگلی زین عجوزه می سازم

روشنی بخشم این معابر را

کوچه های چنان مقابر را

رسم این کندمان بر اندازم

چاله کن را زتن، سراندازم

پل زنم هر کجا ترافیک است

 روی هر جاده ای که باریک است

 چون از آنجا شوم دلآسوده

نو کنم بافت های فرسوده

خط واحد شود ردیف و ملوس

که به هرکس رسد دوتا اتوبوس

درخیابان وکوچه و بازار

دستشویی بنا کنم بسیار

تا نخیسد زآبیاری ها

پشت دیوار های خانه ی ما

اکستازی دهم به گربه و موش

تا شودجسم وجانشان مخدوش

برج هایی بنا کنم  زان سان

که میلی( میلاد) درمیانشان پنهان

وام تزویج می کنم افزون

تا  به لیلای خود رسد مجنون

شهر بی دود و دم شعار من است

این فقط قدری از بخار من است

چون به این جا رسیدصحبت او

 لاف عقل و تلاش و همت او

گفت ناهید بس کن این گفتار

چون ز عالی جناب ناید کار

چند سال است آبگرمن ما

گشته سوراخ، حضرت آقا

چکه هایش دمی نمی کاهد

یک دوتا خال جوش می خواهد

هرچه گویم نمی شود روشن

هی بگویی که بی خیال ای زن

هی بگویی به بنده خب حالا

برو حمام مامانت این ها

همتت کو که سالمش سازی؟

چکه از مخزنش بر اندازی ؟

بی خیالی و تنبل و بی حال

گفته ام بارها نبودی مال

حال خواهی شوی تو کاندیدا؟

فکر حمام خانه باش آقا

کار شورا به دیگران بسپار

کز توجزخواب و خور نیاید کار

+ نوشته شده در  چهارشنبه پنجم اردیبهشت 1386ساعت 22:19  توسط مصطفی مشایخی  | 

یک دو عابربانـک بی ناز و ادایم آرزوست

دستـگاهی سالم و مشکل گشایم آرزوست

مُردم ازبس گشتـه ام دنبال خودپرداز دبش

ای خداراه نجاتی، زین بلایـــــم آرزوست

نام خود پرداز،  شل پرداز باشد بهـــتر است

فِرزی این تنــبل بی دست و پایـم آرزوست

دائماً بی پول باشدگرچه شیک است و تمییز

میلــــــیاردرگشتنِ این بیـــــنوایم آرزوست

اشتــــباهاتی نماید،گاه درصـــورت حساب

دوری از این اشتــــــباه غم فزایم آرزوست

با ادا اطوار هایش، حالگــــــــیری می کند

محــو این پیـــغام های نابجایــــم آرزوست

می کُشد،آخر مرا، این نقص فنـــــی های او

راحت جان ای خدا، زین نقص هایم آرزوست

+ نوشته شده در  شنبه یکم اردیبهشت 1386ساعت 22:38  توسط مصطفی مشایخی  |