طنز سروده های عمو مصطفی

ای الاغ

پس چرا اینــگونه حیرانــــــــی الاغ

ناخـــوش احوال و پریشانـــی الاغ؟

دپرسی، افسرده حالی، نازنیــــــــــن

اســترس داری، هــراسانــــی الاغ؟

عر عرت با غصـــه ای آمیـــــــخته

با تاسف ،کلّــــه جنبــ»ــــانی الاغ؟

من نمیــــدانم کـــه انـــدوه تو چیست

فکر جُلّ یا این که پالانـــــــی الاغ؟

فکر آخــــــــور یا اجـــاره آغُلـــــی

یا زخرج یونجــــــــه نالانــی الاغ؟

قیمت آهن چو بالا رفتـــــــــــه است

در غــــم آن نعــلِ داغانــــی الاغ؟

سهمــــیه بـــندی، نمــی گــردد علف

بیــخودی افـتان و خیــزانـــی الاغ؟

آه فهمـــــــیدم، رقیــــبان گفتــــــه اند

بد صــــدا و مبتــذل خوانــــی الاغ؟

گفته اند اسپرت و خوشـــــگل نیستی

زین سبب ،در گیر بحـــرانی الاغ؟

رنگ عشق است ای عزیزم رنگ تو

واقعاً زیبــــا و مامانــــــــــــی الاغ؟

ذره ای حسّ خّـریت در تو نیســــــت

افتــــــخار سبــــزه زارانــــی الاغ؟

جفتــــــکی انـداز و غــــم را دور کن

حیف نیست اینــــــگونه گریانی الاغ؟

+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام خرداد 1386ساعت 19:19 توسط مصطفی مشایخی |

قصه ی فیلم و سریال

رفتـــه به سمت ضـــد حال تولیــــــــــــد فیلــــم و سریال

سوژه ها گیشه ای شـــــدن خیـــــلی کلیـــــــشه ای شدن

بکُش بکُش شـــده همــــش این با یه کلت، اون با قمـه ش

پرســــُــــــناژا روانــی اند بد جــوری، دزد وجانــــی اند

غلاف دشــــــنه، جیبشون پر از مــــواده کیـــــــــفشـون

کار آکــتورا میــشن هلاک با اکس وتزریــــــــــق کراک

مردا همـه حواسشــــــــون دنبـــــــال اختــــــــــــلاسشون

یا دنبــــــال یار دیــــــــگه ســـــوژه ی پر بار دیـــــــگه

سکانس یک، یه گُنده لات آخـــــر و اِنـد منـــــــــکرات

تو صـورتش ده تا شکـاف کارش چیــــه، جرم وخـلاف

سکانــــس دو، یه توطئــه یه طرح شــــــوم و فاجعــــه

پلان یک، چاقــــــو بکش پـــــلان دو ، بزن بهِـــــــــش

پلان ســه ، درّو نمـــــون پلان بعــــدی، جوی خـــــون

همـــش همینه ســــوژه ها عشــــق و جنــــــــــــون آدما

بازی با احســــاسه همــش یه قیـــــچی و یاســــــه همش

فضا، فضــــای دلهـــــــره نما نمــــــای دلهـــــــــــــــره

مخاطبــــه حــس می کنــه که داخــــل جهنـــــــــــــــمه

درنظرش هرکی که هست الان تو کار تو طئـــــــه است

حس می کنــه صــــدای پا پیچیــــــده توی پلـــــــــــه ها

به هم می ریزه خواب اون ســــکوت خــوب و ناب اون

اســــیر بد بینـــــــی میشه آدم غمگیــــــــــــــنی میــــشه

از خونــــه، بیرون نمیـره حتــــی که یک نــون بگیـــره

حس می کنـــــه خیــابــونا پیــــــــاده رو ها، میـــــــدونا

پاتـوق قـــــــــداره کشـاس هرکـــی کـه هست آدم ربـاس

از همــــه می ترسه دیگـه خطــاب به بچــه اش میــــگه

بیــرون نرو اکسی میـشی مریـض و ویروســــی میـشی

دزده میـــــــــاد می بردت چاقـــو کشـــــــــه می کُشدت

نفـرت ومرگ و انتـــــقام قصــــــــه همینه والســــــلام

بســّــه مخاطب زدگــــــی ببخشــــــید این تب زدگــــی

زشتی ها را نشــون دادن هنــــــر که نیــست عزیز من

هنــر، پلان عاشـــقی است سکانس عشــق وزندگی است

نمایــــــــی از تعهــــــــــده نه کلت وچاقـــــــــو و قمــــه

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم خرداد 1386ساعت 22:10 توسط مصطفی مشایخی |

زلزله جون

زلزله جون، خونـه مونو نلرزون

کلبـــه و کاشـــونمـــونو نلرزون

خـــونه هامـون، بساز و بنــدازیه

یعنـــــــی که ویرونمونو نلرزون

با قرض وقوله ، لونه ای خریدیم

قربونتــم، لونــه مونــــو نلرزون

ریشتـرتو نـــــبر بالا، فداتــــــــم

این تـن و این شـونمونو نلرزون

مشغول صحبت و گپ و غیبــیم

پس فک و این چونمونو نلرزون

چادر نشــــین نکـن بابا تو ما رو

آروم بشــین، خونــمونو نلرزون

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم خرداد 1386ساعت 20:20 توسط مصطفی مشایخی |

آدم خوبه

آدم خوبـــه، تپـــــل باشـه همیشه

یعنـــــی، مدبرکل باشـه همــیشه

تا نـــوک پارو برســـه حقوقش

کیف پولش ، کُپــُل باشـه همیشه

با خود روهای شیـک وآنچنـانی

پُز بـده، پشت رل باشـه همیشه

راهـــی لنــــدن و ویــــن بـرای

امضــای پُرتُکــل باشه همیشه

هنــگام استـــــخدام فک و فامیـل

تلســــکی یا که پل باشــه همیشه

محکم وخوش بیـان، بوقت وعده

در عمــل، اما شُـل باشـه همیشه

با شیوه ی علـــــمیِ داد و فریاد

در حال کنــــترل باشـه همیـــشه

قیافــــه ی منشـــی مخصوص او

شکفته همچو گل باشــه همیــشه

نه مثل بنــــده، روبروی میــزش

هیبـبت و این یدُل باشــه همـیشه

+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم خرداد 1386ساعت 2:7 توسط مصطفی مشایخی |

آی آناناس

آی آناناس آی آناناس

میوه خوب و با کلاس

آی خونـه دارِ مایــــــه دار زنبیـــــلو بر دار و بیـــــار

یالا بــــــدو که کــار دارم مســــافرم، بایــــــــد بـرم

می خوام برم رو کم کنــی میــد ونِ قد عـــلم کنــــــی

زندگـــی ، مثل رالـــــــــیه ماشیــــناشــم چه عالــــــیه

بنزیناشــــون پونـد و دلار اسکناســــــــای بی شـــمار

یالا بـدو، دارن میــــــــرن گازشــــو دارن می گیرن

اگـر که سرعت نگیـــــرم از اون ها سبقت نگــــیرم

بد میــشه ضایـــع بازیـــــه موقـــــعِ یکــــــــه تازیــــه

هرچی که تخـته گاز میـرم آخـــرِ شم ، کــــم میــارم

آی آناناس آی آناناس

میوه خوب و با کلاس

پــول ارزش دنــیای ماست چطور بگــــم یه کیمیـاست

داشتـه باشی، طـــلا میشی خوشگل خوشگــلا میشی

بدون اون ،مـــــــی روننت یه گوشـــــه می نشـــوننت

وقتــی میـری به مهمــونی تو کـارخـود، وا می مونی

حرفا همــــــــه، کلاسیـــه انگــــاری اقتــــــباسیــــه

یه کـم مثـــــه مسابقــــه س کم بیـــــاری اگــــــه نفـس

تو خـطّ ضـــــد حال بـری نمـی تونــی فیـــــنال بری

بایـد بگـــی از خونــه تون متــــراژ و از نــــمای اون

منطقـــــــــه ی سکونــــتت همســـــایه ی دور و بــرت

از کلاســــــــای بچـه هات مدرســه های بچـــــه هـات

از ســـالن غـــــذا خـوریت منطقـــــــه ی پیتزا خوریت

از سَفــــــــــــرای خارجت از طبیــــــب معـالجـــــــت

ازماشــــــــین مـــدل بالات تفــــریح روز جمـــعه هات

از غـذا های مهمـــــــونیت آدرس واســـــــم سلمــونیت

اگـه یهـــــــــــو کم بیــاری ســـوالو، مبهـــــــــم بذاری

ابتــــــدا حلاجـــی می شی بعدشـــم، اخراجــی میشی

بپا یهــــو بُر نخـــــــــوری از اون بالا سُـر نخـــوری

آی آناناس آی آناناس

میوه خوب و با کلاس

ریش و سبیـــلا مِش شـدن قلبـــــــــا چه تپــــش شــدن

چه کم شــــدن مردای مرد مردای خــــوبِ اهـــل درد

من که به فکر جیبـــــــمم فکر عیــــــــال و تیمــــــم

میـــوه هامو گرون میـــدم برا هــزاری، جون میـــدم

میگن دلم سنــــــــگی شده قیـــــافمـــم رنگــــــی شــده

ماشینــــمو سایـــــــــه زدم خــــودم به بیـــــــراهه زدم

می خوام میــــون بُر بزنـم رقیــــــــــبارو دور بزنـــم

میـــــگن که ناخـلف شــدم برای پـــــــول، تلـف شــدم

مخلصــــتون یه همکلاس عاشـــق روی اسکــنــــاس

آی آناناس آی آناناس

میوه خوب وبا کلاس

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم خرداد 1386ساعت 14:19 توسط مصطفی مشایخی |

ازدواج موقت

ای پـــدر ، باز که سبــقت ، ایول

بَه بَه از این دل و جـــرات، ایول

بـاز، روز از نــو و روزی از نـو

بـا دلارام دگـــر، چَـــــــت ، ایول

باز، ارســـال اس ام اس، آن هــم

یک کتـاب، عشـق و ارادت، ایول

باز هم ،کت، کروات،عینک،کیف

واکس، بر کفــش، به شدت ، ایول

ادکلن، بر سر و صــورت، پمــپاژ

شـــانه بر مـوی ، به دقــّت ، ایول

مادر، آرام، زنـــد بر تخـــــــــــته

از سرِ عشـــق ، که عـزّت، ایـول

عصــر امروز، کــــــجاها بودید ؟

پارک ساعــی که نه، ملّـت، ایول

زیر آن بیـــد ، عجـب می چســبـد

چای توپ و گپ صحبــت ایول

مـادرم گفـت، شـــما می مانیــــد

عصـرها، یکسره شـرکت، ایول

بگذریـم ،آش ردیفـــــی خوردید

هردو پرشـور وحـرارت ، ایول

بعد هم صحــبت تجـــــدید فراش

آن هـــــم از نــوع مـوقّت، ایول

انتـخابات شما، بی نقـــص است

دیدمش، اِنــد وجاهــــــت ، ایول

خوب و میمون و مبــارک باشد

برشـما، این همه وصلت، ایول

صیغه، گفتــــید بُوَد یک نســخه

بهــــر ئرویج ســـــلامت ، ایول

کرده ، تجــویز برای خودتــــان

دهمیــن شیــشه ی شربت، ایول

حال وروزپسرت اورژانسی است

نه تو محتاج طبـــابت ، ایـو ل ؟

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386ساعت 17:8 توسط مصطفی مشایخی |

خانه

خانه،آن شب، همچو رویا بود و من

محفــــلی پرشـــور، بر پا بـود و من

جای جای خانــــه،از گل های عشق

چون گلســـتانی، مصـــفا بود و من

با خبــر از این که بگرفتــــم حقوق

چهـره ها،چون گل، شکوفا بود ومن

گرد شمــع هستـــی ام، پروانـــه وار

گردشـــی، بسیــــار زیبـــا بود و من

می شـــدم از هر طرف، تکریـــم ها

جمله ها دلچسب و شیـــوا بود و من

اشــک های شــــوق در چشما نشـان

حاکـــــی از سیـل تقاضـــا بود و من

گربه های خانــــه هم بودنــــــــد شاد

رقصشان، در حال اجــــرا بود و من

هر کسی، مشتـــــاق در ابراز مهــــر

لیـــــک، از روی تمــــــنا بود و من

آن یکی می خواست ، دندان پُرکــند

مبلغـــــش، بســـــــیار بالا بود و من

این یکی، با مانتـویی بی رنگ و رو

ناله هایش، گرم و گیـــــرا بود و من

قبــض های برق و گاز آنســـو قطار

مهلتــــش تا صبــــح فردا بـود و من

پشت گوشی، لحــن قصـــــاب محل

لـــــــحن اتمـــــــام مــدارا بود و من

با گلِ لبخنـــــد، صـــاحب خانـــه هم

قامتـــــــــش از دور، پیـدا بود و من

صبــــح فردا، زان هزاری ها فقــــط

حســرتی جانکـــــاه بر جـا بود و من

چون نگه کردم به جیـــب خویشــــتن

کاغــذ وکـش های آنـــــــها بود و من

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386ساعت 1:39 توسط مصطفی مشایخی |

ازدواج دائمی

ازدواج موقت چرا

ازدواج موقت چرا

این خبــر آمد که در ،دامنـــه ی کوهســـار

کشف شـده یک فسـیل ،مانده ز دوران غـار

گفته شده این فسـیل، نیست ز ماموت و فیـل

بلکه بُوَد یک زگیل،یا که همان خواستــگار
تیره ی این مَه سِـتان، رفت ، دگر از میــان

خرج عروسـی،گران،گشت و نماندش قرار

بر تنه ی غارهست ، نقشی ازاین گل بدست

گفته شده، چون کَنه است، درطلب گلعـــذار

یک دوتن ازعالمان، ازروی دی اِن ای اش

ساختـــــه ماننـــد آن ، شـیر دل و استــــوار

موقع تکثـــیر اگـــر، خـوب در آیــــد ز آب

گونه ی این دُرّ ناب، باز شـود بی شمــــار

پُر شـــــود این بوم و بر،بار دگر از شوهـر

یک ز یکی خوب تر،خوشگل وهم مایه دار

رســــم و ره ِ ازدواج ، باز بگیــــرد رواج

خلق، شود هاج و واج،زانهمـه دلدار و یار

دختـــرِ ما می شود، فکرو خیالش چه تخت

چونکه به ویلای بخت، زود شود رهســـپار

بـی گـره بر سبـزه ها ، مـی رود از نـزد ما

نیست دگـر تا ابد ، پیــش مامـان، مانـــدگار

روز تولـــد زند، قرعـــــه به نامش، یکـــی

چالش ترشـیــدگی، جــوک شود و خنده وار

چهـره ی مادرزن و چهـــره ی مادر شوهر

هردو چو شهــــد و شکر، باز شود آشــکار

عقـد نود سالـــه چون،راحت و آســان شود

ترمی و این پاره وقت هیچ نیاید به کـــار

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم خرداد 1386ساعت 10:0 توسط مصطفی مشایخی |

سیگار

من نمیــدانم که این سیـــــگار چیست

این در آمد سـوز آتشـــــخوار چیست

از برای عرضــــــه ی آن هر کجــــــا

این دکــــان و دکه ی بسیـــار چیــست

در میان بســـــــته بندی های شیــــک

صف به صف،این عقرب جرارّ،چیست

نوجـــــوانی بود گــرم دود و پـــــُک

گفت پیـــــری معنی این کار چیست؟

گفت، یعنــــــی ما دگر مردی شدیم

گفت ، این افـکار و این پندار چیست؟

گفت، آرامـش دهد اعصــــــــاب را

گفت،پس این حالت غمــبار چیست ؟

از اسیـــــــران کمــــــندش رو بپرس

نقـــشه ی این مایــه ی ادبار چیســت؟

واقعاً پرســــیــده ایم از خویشتــــــن

معنی پُکبـــوسه بر این مار چیســــت

+ نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم خرداد 1386ساعت 1:41 توسط مصطفی مشایخی |

بوی جورابت

گرفتــه راه گلویـــــــــم زبـــــوی جورابت

خدا کـــند به هم آیــــد،گلـــــوی جورابت؟

به سوی فاجــعه، یک روز می برد من را

چنیــن بلا که بر آید، ز ســــــوی جورابت

مدام، منــگم وگیــــجم، زحال خود بیخــود

ز بوی تنـــــد عرق در،سبـــــوی جورابت

همیـشه خانه، ببخشـید، مثل اصـطبل است

از این هـوا ی نفـــس گـیرکــوی جورابـت

مگو مگو که بُوَد این، دلیـــــلش آلـــرژی

مگو مگو که شــدم من، هـــوی جورا بــت

بیا و جرعـــه ی آبی ، بنوششــــان امروز

همیشه بوده همــــــــین ، آرزوی جورابت

به جای آنکـــه بجـویی، زبنـــــده احوالــی

گرفتــه وقت ترا جست وجـــوی جورابـت

به جای گُل، نخ وسـوزن،برایــــم آوردی؟

خودت بدوز، به من چـه،، رفوی جورابت

اگر کـه تا دوسه هفــته، فقـط در این مدت

چودســـته گل نشود،رنگ وروی جورابت

روم به خانـه ی مادر، به دیـــده ی گریان

دگر رها کنمت با هلـــــــــوی جــــورابت

+ نوشته شده در سه شنبه پانزدهم خرداد 1386ساعت 13:46 توسط مصطفی مشایخی |

بچه های زمونه

بچــه ها چشــــم و گوششون وا شده

برکـــــه ی هوشـــشون یه دریا شده

غــــوره ها این روزا همـــه مویزن

تمومشــون زرنگ و تنـــــد و تیزن

ملوســــــکا وقتــــــــی به دنـیا میان

انگاری که عاشـــــق و شیـــدا میان

تو حافظـــه، صـد تا شمــاره دارن

فوری میرن گوشی را بر می دارن

قرار بیـرون میـــــذارن همون شب

که یک لویزونی برن همــــون شب

یهـــو می بینی جا تر و بچـه نیست

ماشــــین ِبازی پنــــچرو بچه نیست

مامان میگه این ریملم کجـــا رفت؟

موبایل خوب وخوشگلم کــجا رفت؟

من نمی دونــم موچینـم پس چی شد

باباهه میــــگه ماشینــم پس چی شد

بچه همین جا بود الان، کجـــا رفت

نیـــــــومده از کنــــــار ماها رفت؟

نشین همین جوری برو سراغـــــش

بگیر بیــــار از اون نوک دماغــش

مامان میـــگه زمونــه این جــوریه

من چمی دونـــــــم که کدوم گوریـه

یا گـرم چت کــــــنار اینــــــــترنته

یا سر ِکوچـــه مون تو کافـی نتــــه

باباهه دلواپــــس میشه، کـم کمـــک

بی حال و کم نفـــس میشه، نم نمک

زنگ می زنه بچـه که توی پارکیــم

با دوستامون جُک میگیم ومیخـند یم

من واسی با می می وژی ژی جون

نشستیــــم این جا با کـــباب و قلیون

پاسی زشب که میگذره نی نی جون

میاد خونه تیریپ و شاد و خـــندون

میـــــگه سلام بابا ی ناز و خوبـــــم

ماشینـــــــتو یه کم به در مالـــــوندم

میـــــگه سلام مامان که مثــل ماهی

قربون جفتـــــــتون برم الــــــــــهی

جاتون خالی حالــــشو بردیم امشـب

کباب توپ ودبشی خوردیم امشـب

با زبونش اون هارو... می کــــــــنه

این جوری دفع شور و شرّمی کنــه

باباهه طفلــــــک به مامانه میــــگه

آخریشــــه، غلط کنــــــــم من دیگه

+ نوشته شده در یکشنبه سیزدهم خرداد 1386ساعت 0:2 توسط مصطفی مشایخی |

اخبار حوادث

می آمد و با حال تــرین را می گفــــت

او حادثــــه های دلنشـین را می گفـــت

در پاســـخ اس ام اس بقـــــــال محــل

پس گردنی توپ شهین را می گفـــت

***

می گفـت که اوباش و اراذل رفتنــــــد

قدّاره کشــــــان بد شمــــایل رفتــــند

درکوچه ی ما کسـی جز این ها که نبود

زاین رو همـــگی به طور کامل رفتنــــد

***

می گفت که آق عمــاد، قصـاب محـل

با چوب نمــــوده دخــــتر خود را شـل

زیرا که به قول خـود،بدیـده اســت اورا

گـرمِ چَت عاشـــــــــقانه با یک اُزگــل

***

می گفـت که اوس رستــــم خانه بدوش

اعضای وجود خود، کنــــد پیش فروش

بی بی، شــوهرش را بفرســـتاده که زود

قولــنامه کند، تاپ ترین عضوو دوگـوش

+ نوشته شده در پنجشنبه دهم خرداد 1386ساعت 11:9 توسط مصطفی مشایخی |

جرج در رویا

بوش اگرچــــه در غم فرداســــتی

رقص هایش همچنــــان بر پاستـی

در واشنکتن دی سی، اجرا دارد او

نام رقصـــــش، جرج در رویاستی

درسیاست، گرچه کــــم می آورد

در عوض، رقصیدنش غوغاستی

کله جنبــــــانیدنش، شیـــــرین بُوَد

کلّه نیست آن، کاســه ی حلواستی

زین شکر هاییکه در لبخنـد اوسـت

قنـــد هامان، جمــــلگی بالاستـی

او نمی رقصد به ساز خود فقــــط

چند ارکسـتر اندر این اجراسـتی

واقعاّ هـم جـای رقصیـــــدن بُود

در چنین بزمـی که در دنیاستـــــی

برم قدرت، بزم ثروت،بزم جنــگ

میزبانـــش هم که این آقاســــــــتی

+ نوشته شده در چهارشنبه نهم خرداد 1386ساعت 18:38 توسط مصطفی مشایخی |

حفاری

این کوی خـیابان ها، همــــــوار نخواهــد شد

همـــوار اگر گردد، بسیـــــــار نخـــــــواهد شد

یک چاله شود چون پر، یک چاله شــود احداث

این مـته ی حفـــاری، بیـــــــــکار نخـواهد شد

گر بشــنود انسانــی ، این بانگ دریل ، امــروز

فردا بُوَد او منــــــگ وهشیــــــــار نخـواهد شد

این خود روی یک سـاله،این خندق و این چاله

فرسوده شــد و هرگـــز، رهوار نخواهــــــد شد

شد قلوه کن این شلوار، از بس که زمین خوردم

بر پای من آن دیگـــــر، شلــــــــوار نخواهد شد

رفتــــــم به بیا بان ها، گفتــــــــم که دگر این جا

بر کلّـــــــــه ی من دنیـــــا، آوار نخـــــواهد شد

ای وای در آن جا هــــــــم ، آوای دریــــــل آمد

آرامشــــــکی حاصل ،انــــــگار نخواهــــــد شد

گفتـــــیم که مُردیم از،اسفــالــــت بُر و بانگش

گفتند که بعد از مــوت ، تکرار نخواهــــــــد شد

+ نوشته شده در دوشنبه هفتم خرداد 1386ساعت 11:33 توسط مصطفی مشایخی |

اسم گذاری

گفت بابایـــی چنــــین با دختــــرش

کای فروغ دیــده، ای خورشید وش

باتودارم گفتـــــــمان و صحبـــــتی

بازگویم، گر که باشــــد رخصـــتی

دیده شخصی، در یکـی از پارک ها

با جـــوان لات و الدنــــــــــگی تـرا

من که می گویم، بدیده است اشتـــباه

چون توهستی دخـتری سنگین و ماه

اهل این گونـه مســـــائل نیســــتی

از حوادث هـم که غافـل نیستـــــــی

پس بگوکذب و دروغ است این خـبر

اشتـــــــــباهی دیده است آن کرّه خر

گفت دخــــتر، بـــنده هشیـــــارم پدر

دختــــــری آگــــاه و بیـــــــدارم پدر

زان جوان با کــــلاس و با مــــرام

من فقــــط کردم ســـــوالی، والسّلام

گفت بابایش ســـــوالت زاو چه بود؟

پاسخـــم را لطف فرما تــــند و زود

گفت دخــــتر، من بپرسیـــدم از آن

ماه دیگر، بچــه چون گـــردد عیـان

ما چه نامیــــم این ملوســک را بگـو

من فقــــــط این را بپرســـیدم از او

+ نوشته شده در دوشنبه هفتم خرداد 1386ساعت 10:20 توسط مصطفی مشایخی |

حکم مادری

پیـرمردی خوش اشتها، یک روز

در حـــوالی کـوچـــه ی برلـــــن

دست بانــــوی گلغـــــــــذاری را

می کشاـند او به قصــــد بوسیدن

زانـــطرف با تمــــام امکــــانات

جیغ و فریاد می کشیـــــد آن زن

سوی پیـــــــر آمدند ، مردانـــی

غول پیکر، قوی ، چو سوپر من

آن زن از چنــگ وی رهانیــدند

با کتــک های دبش و شیر افکن

گفتـــه شد در کلانتــــری ای پیر

مرحبــا برتو،چشـــم ما روشـــن

پیرگفــــتا ،که بنــــــــــده بنـهادم

حکـم و امر وظیـــــــفه را گردن

چـــون که آن بانــوی گرانمـــایه

آن که هستــــم، زوصف او الکن

بـوده روزی، مربــــــّی مهــــدم

دارد او حــــــقّ مــادری بر مــن

+ نوشته شده در شنبه پنجم خرداد 1386ساعت 13:11 توسط مصطفی مشایخی |

ماموریت

« بر اساس داستانی از زنده یاد عمران صلاحی»

گفت سربازی به سرهـنگ این چنین

رخصتی خواهم، دوروز، ای نازنین

تا روم من خواستــــــگاری در اراک

مادرم از بی عروســــــی شد هلاک

گفت سرهنگ، امرخــیری چون بُوَد

این تقاضــای تو امضــــا می شـــــود

لیـــــــــک، ماموریتـــــــــی دارم ترا

خوب و با دقـــت از انـــجامـــش بر آ

تخـتی از من مانــده در شــــهر اراک

دارم از آن خاطـــــــراتی تابـــــــناک

هســــت،کُنـــج خانــــــه ی نــامادری

بایــــــــد آن را از برایــــــــم آوری

گفت سربــاز، امــرتان بر روی چشم

می نهم من تختـــــــتان بر روی چشم

رفت ســـــوی شهر دلـــــــبر با قطار

تا شود آن دلســــــــتان را خواستـگار

چون به شـــهر گلعــــــذارش پا نـهاد

امـر آن فرمانـــــــــده اش آمد به یاد

با خودش گفت، اول آن، اجــــرا کنم

کار خود، موکــــول بر فـــردا کـنم

آدرس، در دست، رفت آن گل پـــــسر

زاین خـــــــیابان، تا خــــــــیابان دگر

عاقبــــــت، آن خانـــــه را پـــیدا نمـود

در زد و یک پیــــرزن در را گشــود

گفت با اوآنچه راسرهنــــگ خواست

پیرزن گفــــــــتا که آری پیـش ماست

رفت ســــرباز از برای حمـــــــل آن

پیــــرزن از پیـش و او پشتـــش روان

دید تختـــــــــی بس بزرگ و آهنـــین

پایه هایـــش رفتــــه در زیر زمیـــن

پر شــده اطرافش از سیمان وسنــــگ

آن جــوان با بیل و با پتـــک وکلــنگ

تا بــه شـب، یک پایـــه را آزاد کــرد

این چنین ،یک روز خود بر باد کرد

روز دیــگر هم، ســــراغ تخت رفـت

سوی حفــــر آن زمـــین سخـــت رفت

با کلنگ، آن خانه، بی بنـــــــیاد کرد

پایـــــــه هارا از زمیـــــــن آزاد کــرد

روز دوم هم چنــــین گردید، طــــی

دور از آن مه چهـره ی فرخـــنده پی

دیــــگر اورا مـــــــوقع بر گشــت بود

تخــــــت را بر وانتی بنــــــــهاد، زود

ســــــوی راه آهن بشـــــــد او رهسپار

بار خــود بگذاشـــت بر دوش ِ قــطار

رفت ســـــرباز از اراک آزرده جـــان

همچــــــنان در آرزوی دلستـــــــــان

+ نوشته شده در جمعه چهارم خرداد 1386ساعت 16:10 توسط مصطفی مشایخی |

بچه بابا

بچــه تا خوبه، بـــچه ی باباشــه

ترخونک و تربـــچه ی باباشــه

قربون لبخــــند قشنگش میـــره

هی اونو بالا میندازه می گیـــره

میگه عجب، ناز و ملوسه« بچّم»

مثل پر وبال خروســـه« بچّــــم»

امااگه تفــــــنگو آتیـش کــــنه

رو سر و هیکل بابا جیــــش کنه

داد می زنه،پس مامانش کـجایی

اون سریالـو وللـــش، کــــجایی

پاشوکه»بچت»همه جارا خیس کرد

پیرهن و شلوار مارا پیــــس کرد

یادش ندادی که بگه جیش دارم

یک سونامی دیگه در پیش دارم

از بغـــل بابا هه اون دک میـــشه

راهشون از همــدیگه مُنفکّ میشه

وقتی مامانه رفت و پوشکش کرد

موهاشو شونه زد، ملوسکش کرد

بار دگر عــــزیز بابا میــــــــــشه

تو بغلش ، دوباره اون جا مـــیشه

زمـــونه کارش دیگـــه این جوریه

یا بی نمـــــک یا به همین شوریه

بابا ها بعضی شون عجب زرنگن

عین پر قــــــناری رنگارنگـــن

بچه ها تا نمـــــره ی تک میارن

انگاری نسبـــــتی باشون ندارن

میگن ماماناشـــون مقصر بودن

چون اونا توی خونه حاضر بودن

ما که دو شیفته دنبال نون بودیـم

شب که می شد خسته و داغون بودیم

ماماناشون، غصه شونو نخـــوردن

لوس و ننــر اون ها را بار آوردن

اما اگر نمــــره ی بیست بیـــارن

اون ها را رو کله هاشون میذارن

میگن که »بچامون »مخن ماشالا

عیـــــــن ماها نوابغــــن ماشالا

آکیوشون مثل ماها چه بالاست

حسنی به باباش می بره ،همین جاست

خلاصـــه بچــه ها تا رو براهن

بچــه ی بابان و یه قـرص ماهن

موقعی که دچار بحران میشــن

بچه ی بی عرضه ی مامان میشن

+ نوشته شده در چهارشنبه دوم خرداد 1386ساعت 19:14 توسط مصطفی مشایخی |

لنگه کفش من

این چهره ی لنگه کفش بنده است

در روز سه شــنبه، بیست و دوم

سرقت شده، طـــبق یک گزارش

در مجلس خـــــتم خاله بیــــــــگم

خوش ریختـــــی و تیــریپ بودن

از شاخصـــــــه های بارز اوست

یک آخ نگفـــــته، هیــــــچ جایش

بسیار تمییز و شیک و مه روست

چون گل، لب او به خـنده باز است

مانند بهـــــــار، سبز و زیــــباست

از سال هزار و سیصـــد و شصت

همراه من و همیــــــــشه در پاست

هرکس زشمـــــــــا بـــــــیابد اورا

گـــر آوَرَ دش به این نشانــــــــی

همراه سپــــــــاس و لوح مِرســـی

گیرد دو سه سکـه، مژدگانـــــــــی

+ نوشته شده در سه شنبه یکم خرداد 1386ساعت 0:53 توسط مصطفی مشایخی |

طنز سروده های عمو مصطفی

نوشته های پیشین

پیوندها