طنز سروده های عمو مصطفی

اتــل متــــل توتـولـــــه        بابایی،  لـــنگ پولـــه

نـه سر داره نـه سامون       نشسته کُنـــــج  ایوون

مامانی، مهــریه ش را        رفــته گذاشـــته  اجرا

اگر مـــی پرسی از من       میـخوان زهم جدا شن

معـــرکه گیرن اون ها        کارد و پنـیـرن  اونها

همیــــشه در جـــدا لـن        مشـغول ضــــد  حالن

این میگه تنگه مانـتوت        چِفت وترنگـه مانتوت

اون میـگه خوش لباسم        تیپیک و با کلاســــــم

این میــگه پس غــذا کو       کلافـــه ام ز نیـــــمرو

اون  میـگه با  شمــاتت       مگـر اوردی کُلفـــَت؟

این میــگه با تو قهــرم        اون میـــگه به جهنــم

روزی که روز زن بود       روز بــزن بـــزن بود

بابایـــــی، استـــــکانی         زد توسر مامانــــــــی

مامانـی هم با گلــــدون        زد توی کلــــه ی اون

حالا دوتایـی، قهـــــرن        غریــبه، حــــتی با من

اتــل متــل، خداجــــون        بابا می افـــته زندون؟

اتـل متـــــل، بابایـــــی          چه سخـته این جدایی

اتل  متل مامان  جــون         پیشم باشــید دوتاتـون

 گفــــتا  پسری، کـه ای  پـــدر جان

دارم زتــــو یک ســـــــــوال،  الان

پاســــــــــخ بده تــا بدانـــــم ایـن را

در  پخــش ترانـــــه ها  زســـــــیما

آخر به چــه علت و چـــه منــــظور

مخفی است همیشه ضرب وسنتور؟

گوش و سرِ هــــم نــواز ، پیــداست

از چانه به بعــد، ، پشت گلــــهاست

گفــــــتا پــــدر ای  عزیــــــــز بـابا

پاســــــــخ دهـــم این سوال، حــــالا

امروز اگـــــــــر تــو ساز بیـــــــنی

چنگ و نــی ودف، مجـاز،  بیــــنی

فردا  بشــــو ی کمــی  تــو  پــررو

 پرسی که پـدر ، جمــــــیله اش  کو

چرا پس چـــادرت را  نازنینــــــــــم

 به رویم، تا نوک بینی، گشـــــــودی

 مگـر در دیـد نت، اســـــراف کردم

 که آن را سهمــــیه بـندی نمــودی

خدا حافـــــــظ، خدا حافـــــظ عزیزم

رسید این عشق ما،  آخر به بن بست

چطـــــورآیم  به  دیـــدار تو هر روز

که سهـم سوختم روزی سه لیتر است

بگفتـــم بوسه ای،زان پمپ لب هات

که ماشین دلم بی سوخت مانده است

بگفتی دوری از فرهنـــگ مصرف

نمیدانی به این روزت نشانده است ؟

هان ای پـــدر عزیـزو  دلبنـــــــد

بشــنو  ز پسر،  نصحیــــتی چند

تا کـی ز گذشــــــته ها  سرودن؟

در«کاشـکی» و«اگرکه» بودن؟

درحسرتِ آن، که بارِ خـود بست

درغصه ی آن چه رفت از دست

دانـی که چرا ، دلت غمـین است

زیرا که همیشه حرفت این است:

«ای کاش خریـده بودم از  خـان

آن ملـــک که بود در لـواســــان

می شد بخـریش هفت میلیــــــون

حالا شـــده از دویست ،  افـزون

ای وای  چرا فروخــــــــــتم زود

آن باغ  که  در ده ِ ونـــــک بود

هر متــر،  دویست و بیست دادم

حالا شـده  است .. .آه   قلبــــــــم

در وقت خریــــــدِ ملـک قلهــک

گر موش نمـی دوانــــد،  مردک

من  صـاحب بـرج عــا ج  بودم

در بشکن و  ابتـــــــــــهاج بودم

هر سانت ازآن شده است یکصد

دیگر مگـر آن،  به خوابـــــم آید

ای وای  کـه  خانــه ی شمیـران

ازدست برفت مفــت و ارزان »

آر ی پـــدرم،  غــــــــــم زمانــه

مانـند شـــــــــــده  به موریانــــه

بر قایـــــق  دل،  اگر نشیــــــــند

آن دل ،خطــــر و گزند بیـــــــند

این سکته ی توپِ چار شب پیش

 بود ازغـم پنت هاوس  تجـریش

خواهـــی چوشوی زغصـه آزاد

از دی کــه گذشت، یاد، بــی یاد 

 باید به حضورِ لحظــــه پیوست

زیرا که گذشته ها گذشـــته است

از این گــدا ها،  بیــنوا کــدومه؟

گدا کیـه غیر گــــــدا کدومـــــه؟

گدا شناسـی،  واقعــــــــاً مشکـله

یه رشته ی جامـــــع و هم کامـله

اون یکی که عیـــنک دودی زده

کنــــار ما عصـا  به دست اومده

یه کـــــور واقعـــی و  بی پناهه؟

یا این که  ککـی توی اون کلاهـه

اللهُ اعلـــم،  نمی گــــم، گریمــــه

به این کارا، خدا خودش علیــــمه

اما شنـــــیدیم  از شما چه پنهـون

که حقه بازن،اونا بعضی هاشون

یه تیم دارن شامل هر تخصــص

با اسم مستـــــعار و با تخلّــــص

مربیِ آکتــُــر و  چهـــــره پرداز

طراحِ جامه ، ارتو پد،صدا سـاز

با همـــدیگه  همیشه در تمـــاسن

موبایلاشون خوشگل و با کلاسن

میـگن که سر قفـلی پاتوقـــاشون

سر می زنـه به ده دوازده ملیـون

بعضی هاشـون تمییزوخوش لباسن

بعضیهاشون تو نقش آس و پاسن

بعضی هاشون، لـنگ پول یه نسخه

بعضی هاشون میخوان پول قلنبه

خلاصه توپه، وضــع بعضیهاشون

نرو به اون قیـــــافه  و اداشـــون

با طیــــاره میان به شهـر تهرون

در میـارن دوهفــته ای یه ملیون

ازاین گذر به اون گذرمی گردن

با طیـــــاره دوباره بر می گردن

خــودم دیدم یکیشونو تو شمرون

که بنزشــو  می زد کنار میـدون

اینـو نگفـــتم که شما شک کنیـــد

با این بهونه، هی گـدا دک کنیــد

بخشش و انفـاق، آخه اصلِ کاره

خودت میدونی که چه حالی داره