طنز سروده های عمو مصطفی

در زخـــــم زبان ،فـوق تخصص دارد

یک ریـــز، کنــا یه بر سرت می بارد

اوجـــز خــود احمقش،کسـی دیـگر را

یک آدم ســـاده هم ، نمــــــی پــندارد

انـگار که از دمـاغ فـیل افــتاده است

یا از شکم  کروکودیـــل افـتاده است

اما  ورم قــــــــوزک پایـــش گویــــد

از روی درخت نارگـیل افتـــاده است

اواز همـــه شکـوه و شکــایت دارد

از دست خودش فقــط رضــایت دارد

در گوشه ی خانــه  می نشیند تنــها  

چون جغد به تک نشـینی عادت دارد

نامش نـــــبرم که با خــــبر می گردد

او دست به بـــــــــیل یا تـبر می گردد

آنوقت دگــر کسی جلـــودارش نیست  

می آیـد و  یک مرتبـــه خر می گردد

این روز ها جـــــــز ازدواج دوم

حرف و حدیث، شنیده نمی شود

تشویق می کنـــــند و یک نکتـه

اصـلا انــــــــگار دیده نمی شود

گفته است دین ما زیک سـوراخ

مومن دوبــار ،گزیــده نمی شود

گیرم سعیده را بگرفتم ، طفلـکی

بعدش حریف فریـــــده نمی شـود

دوش دیدم شهـــــــــــردار شهرمان

جای خودرو او سوار بر اسب بود

گفتمش سهمـــــیه ات  پایان گرفت

گفت آری، گفتمش  اینــــــقدر زود

پدر از پسر بپرســــــید     به کجـا چنین شتابان

نکــــــند که قصد داری     بروی دوباره شمران

که دوباره شب بگویی      پدرم چـــــــرا نداریـم

که چرا چو بیژن اینها      سگ و زانتیا نداریـم

که دوباره با تنـــــــفر       زتولــــــدت بگویــــی

به زبان طعنــــه با ما       زغم خودت بگویـــی

که دوباره بغض هایت      بچـــــکد زچشم هایـم

بچـــــکد ز چشم هایت      همـه بغض دیر پایـــم

نه پسر به خانه برگرد      سرخــنده دارم امشب

شده ام سر آشـــپزچی      گل من ،بهــارم امشب

گفت با آهی  که او ســـــــــالار بود    شهره در این شهر و این بازار بود

شوهری خوب و عزیز و مهـــربان    تا جری خوشنام  و مردمــــدار بود

هم به این علت شــدم من همسرش    ورنه  خیل عاشــــقان ، بسـیار بود

بچــه های  خوب و ماهی داشـــتیم    عشق ما بسـیار هـــــــــم پربـار بود

ده شکم یا بیشتر زایـــــــــــــیده ام     مش صفر کی لحظه ای بیــــکاربود

شام میخورد او عسل با کاله جوش    بعد از آن هم  تاسحر بـــــــیدار بود

ای دریغــــــا کشت اورا قاتلـــــــــی     قاتلی کاو مایــــــــــــه ی ادبـار بود

گفــته  امروز ، مــرده شــوی من است

گفـــته  می شویمت چو دســــــته ی گل

از تـــــــــه دل در آرزوی مــــــــن است

تا کــه گــــــــم می شوم زدیـــــــده ی او

باز بیــــــــــنم به جســـــتجوی من است

مشک و کافور و لیـف وکیـسه به دست

زیر لب هـــــم، مد یـــحه گوی من است

یک نـــــگاهش به ســوی سا عت خـود

یک نگاهش به سمت وسـوی من است

با کسی  من نگفــــــــته ام سخــــــــــنی  

حرف بیـــــجا نه خلق و خوی  من است

پیلـه پس از کــــجا خبر شــــــــــــــده که

دود تریاک، در گـلـــــــــــــوی  مـن است

خنده هایت  نقابــی از خنـــده است

طرح پر پیـچ و تابی از خنده است

پاسخی  گنگ ومبــــــهم وبی روح

دور از احساس نابی از خنده است

خــــــنده ها یت تصـــــنعی شده اند

منــجمد همچو قابـی  از خنده است

پشت این قاب و این  نقـــــــاب اما

بر لبت ،التــــــهابی از خــنده است

چهره ات هست صورتک که بر آن

رنگ خشک و لعابــی ازخنده است

خنـده ی خوب و صا دقانه کجاست

مادرم گفت او بلایـــــی کامــــــــل است

آن پلنــــــــگ، آدم نمـــــایی کامل است

وحشی وجنــــــگی و هم درنـده خوست 

وصلتِ با وی خطـــــــــایی  کامـل است

یک شب او تا صبح،حِق حِق گریه کرد

گفت یـارت ،بد ادایــــــــــــی کامل است

می کُشـــــــد این زلــــــــزله روزی ترا

سهــــــــــــم ما از اوعزایی کامل است

دست ها ســـــــــــــــوی خـدا میگفت او

بچـــــه ام بی دست و پایی  کامـل است

عشق ، عقلش را ربــوده است ای خـدا

طفلکی  او، مبـــــــــتلایی  کامـــل است

گشته لاغر هم چو نــی ، زار و مریض

چون که دلدارش، وبایـــــی کامـل است

لطف فرمـــــــا از بــــــــــلایش وارهان

آن ســـــیه دل، ناقـــــــــلایی کامل است

از زبانش شعــــــــــــله می بارد همـــی

ای خدا او اژدهایـــــــــــــــی کامل است

در وجــــودش ذره ای اخـــــــلاق نیست

نعـره هایش نعره هایــــــــی کامـل است

گفـــــــتمش لابـد گنــــــــــــاهی کرده ای

کاو مکافــــــات و جزایــــــی کامل است

 هرطرف روییده دانشگاه ،چنــــدان، همچو قارچ

اینجا تهرانه یعنی شهریه که

اغلب مردمش  اِند مرامن

اهل تبسم اهل سلامن

بجوش وباحال از همه بهتر

کسی بدی را نداره باورِ

تموم دلها  شکوفه بارون

همیشه سر سبز و بی زمستون

عاشق عشق و مهر و محبت

همدل و یک رنگند این جماعت

کی میگه اینجا نصفیا گرگن

مردم تهران ،خیلی بزرگن

با مشکلاتی که دارن اونها

نه اهل جنگن نه اهل دعوا

کلاس  اونها بالای بالاست

روابط اینجا، عالی و زیباست

 من که میگم خیلی هم خوبن

 برای من که محبوبن

اونهایی که آدم نما ن

اما یه دیو ناقلان

تعدادشون خیلی کمه

اینجوری نیستن که همه

آدم بد که هرجا هست

اونورا هست اینورا هست

اون زالوهای بی مرام

یه ویروسند و والسلام

ذهن اونا  یه گندابه

نوری به اون نمی تابه

دنبال پول و اسکناس

زندگیشون رنگ و ریاست

اونها مثه یه کرگدن

آدمارا شاخ می زنن

اما بگم با این همه

آدم اینجوری کمه

گاو مشـــــــتی حسن  چه زیبا بود

او کلاســـــش  عجـــیب ، بالا بود

از نزاکت، ســـری تــکان می داد

از محـبت، خودی نــــشان می داد

اتوبوس پولـــــــــی،  عجب نـاز بود

عجب خوب و خوشـگل در آغاز بود

پرستیـــز دار و  بسـی با کــــــــلاس

 وجودش چو آیینه، خوش انعکـاس

 همه سر به سر، صــــند لی های نو

بسی توپ و و طنـــــاز و تو دل برو

از آنسو همــــه پرده هایش تمــــــیز

هوایش بهاری ،کولـــــــر دار ، نـیـز

ولی پرده کــــم کـــــم  بر افتاد از آن

 فقط ماند، در قسمت خواهـــــــــران

دمادم  به هرجا توقف نمــــــــــــــود

چه بود ایستگاهی  چه اصــــلا نبود

کولر هم از آن حذف شد کم کمــــک

ببـود آنهمـــــــــه  خوشگلی ها بزک

کـنون راه حلی  زمن بشــــــــــــنوید

که بــد نیست اکراین سخن بشـــنوید

نگویـید این نکتــــــــــه را شرّ و ورّ

در این فصل گرمـــــــا به جای کولـر

کتـــــابی که در جاکتـــــابیش  هست

که البــــــته  هی جای خالیـش هست

بباید که گردد ز هفــــــــــــتاد ، بیش    

که با آن مسافــر زنـــــد  بـاد خویش   

 مخصوصا وقتی پای آبروی فرزند آدم به میان باشد   

خوش به حالت هوشنگ

روزگارت خوب است

وضع جیبت عالی است

می خری  میوه ی خوب

سیب قرمز ، آلو

یا هلو انجیری

خانمت می گوید

چه اناری  عجب شیرین است

و تو آنوقت  به خود می بالی   

که چقدر آدم خوبی هستی

ومن اما  هروقت

می خرم سیب و هلو

همسرم می گوید

همه اش لک زده است

 بچه ها می گویند

لانه ی کرم خریدی  بابا

و من از فرظ خجالت چه حسی دارم

 حس یک آدم بد  

هفته ای یک دوسه بار

 می روم میدا نی  که همین نزدیکی است

می خرم  چند کیلو میوه از آن

چون کمی ارزان است

سهم من میوه ی پر لک و پک و  گندیده است

جرمم این است که جیبم خالی است

شاد و سرحالم من

روزگارم عالیست

مدرکم  هم بالاست

حرفه ام دلالی است

شم ّ خوبی دارم

می خرم  ملک ، پیاز،  آهن وهرچیز دگر

مفت البته نه با قیمت روز

می فروشم  کَمکی  بالاتر

راه خرپول شدن

در همین دلالی است

کار تولیدی  نه

جز غم و دلهره نیست

میز صبحانه ی من

هفت  و هفده صدم  متر درازا دارد

ازکره تا عسل و خامه و شیر

 روی آن جا دارد

قبل از این کار، مهندس بودم

کار  من ذوب فلز در شکم آتش بود

میز صبحانه ام آن وقت ، فقط

شصت و یک سانت  درازایش بود

بنزین سفر  چقــدر چســــــبید         چرخـی بزدیــــم دور کشــــــــور  

از ساری  وگرمسار و مشـهد         تا  زابــــــل و اصفـهان وبهـشر

هرکس  به کنـار جاده دیدیـــم          با دبــــه در التـــــــماس بنــزین

ترمز بزدیــم و از سرِ مهــــر          دادیــــــم به او ز باک ، چــندین

آن عده که فکر کرده بودنــــد          صد لیتر کم است و نیست کافی

بایــــد بهشان بگویـــــــم آمـد          پنــجاه و سه  لیــترهم  اضافـی

از یابت لطف و بذل صد لیــتر          ماها متـــــــشکریم و ممنــــون

اما سفری که در پـی اش بود          خورد آب برای ما دو ملـــــیون

ای کاش سفر نبـــــــود نامش          زیرا چو عیــــال ، بُرد بویـــــی

گفتــــــــا که بهانـه ای نداری           باید  چو همه ،رویـــم سویـــی  

یه روز یه دختر  مثه ماه

دید پسری را سر راه

تیپ و کلاس خوبی داشت

کیف و لباس خوبی داشت

شماره ها  رّد و بدل

فردا کجا ؟همین بغل

ساعت  پنج و نیم عصر

یک کافی شاپ، اونور قصر

هردوتاشون تیریپ زدن

ترگل و ورگل اومدن

کافه گلاسه  با یه گپ

پس زمینه، موزیک رپ

اون پسره ،یه مایه دار

توی جیبش ، هزار هزار

می گفت که اون مهندسه

کارش فقط بیزینسه

ویلا داره اونور آب

توی دبی  یه جای ناب 

هتل داره  تو سنگاپور

نشون میداد هی برو شور

قشنگ و ساده حرف می زد

او فوق العاده حرف می زد

دختره هم  خنده کنون

باور می کرد حرفای اون

مادره گفت این آدما

ممکنه باشن ناقلا

پدر می گفت  این کلکه

توی کلاه اون ککه

دختره می گفت  ای بابا

لگد به بخت من چرا

آخرِ صادقا اونه

عاشق عاشقا اونه

توپه دلش، یه آینه س

نه یک مگس نه یک کنه س

اندِ مرامه عشق من

دوسش دارم خیلی خفن

عاشقه، صحنه سازی کرد

بدجوری حقه بازی کرد

تو ماه بهمن یا که دی

بابا هه را برد به دبی

دوسه تا ویلا اونجا بود

که خیلی شیک و زیبا بود

گفت اینها ما ل خودمه

سند داره به اسمه

مجله ی  الجلمین

نوشته که ملک و زمین  

گرون میشه فصل بهار

نشسته ام به انتظار

سود توی این کاره حالا

سند هارو دید اون آقا

همه درست و  عادی بود

نه جعلی نه قلابی بود

یواش یواش دید با باهه

اون پسره  خیلی ماهه

زبر و زرنگه  توی کار

پاش نمی لنگه توی کار

قاپشو دزدید اون پسر

شد باباهه یکدفه خر

گفت که باشه  منم شریک

کی بهتر از داماد نیک

خلاصه پولا رو اورد

اون هارو چنج کرد و شمرد

ده تایی ویلا خریدن

کنار دریا خریدن

یکدفه  گم شد پسره

پسر چیه؟ کره خره

باباهه اینورا بگرد

خشکی و دریا را بگرد

پیدا نشد هر چی که گشت

یه ماه دو ماهی که گذشت

اومدن از بانک سراغش

که  پس چی شد قسط وامش

تازه خبر شد  باباهه

که روزگارش سیاهه

دید  که بله آقا ژیگول

نقدی از او گرفته پول

ویلا را با وام خریده

کلک زده ور پریده

زد توسرسش یکوری شد

تو آی سی یو بستری  شد

قصه ی ما بسر رسید

عشقه به آخر نرسید

عشقی که شهر هرتیه

همینجوری زپرتیه

این ماده ی بیست و سه چه ماه است

فی الواقــــــع که بهترین نـــگاه است

گفــــــــــــــــــته است در ازدواج دوم

یا ســــــوم و بعــــــد از آن چهــــارم

از همسر اولیـــــــــــن و  دائــــــــــم

دیــگر نبــــــــوَد اجــــــــــــــازه لازم

کافـی است که مردِ  نیـــــــک اندیش

پول و پلــه اش بُوَد کمـــــــــی  بیش

در ضمن ،بُوَد او عـــــدالت آییـــــــن

خوش عاطفه  باهمـــــآن و هـــم این

اما  همــــــــــه ی حکایت این نیست

 یک نکـته ی ضـــــد حال ، باقیـست

تاکــــــــــــــــید شده که مرد بایـــــــد

از عهــــــده ی  کلّشان بر آیــــــــــــد

عیب و عللــــــــــــــی  در او نـــباشد

یعنــــــــــــی خللـــــــی در او نــباشـد

تابت  بشود چــــو، نقــــص فنـّـــیش

زین ماده، سه سوته  می شود کیش

از زن شده بس حمــایت اینــــــــــجا

صابـــــــــــون به دلت نمـــــــــال آقا

پروانــه خوشـــا که بال داری      یک روحیـــــه ی زلال داری

با حسّ لطــیف و عاشقـانه ت      آیا زگلـــــــــــی مـــلال داری

اصلا تو بگو ببینم ای دوست      در خانه ی خود عیـا ل داری

آرامش جــــان و دل بـُـــوَد یا      یک سیدی قیـــل و قال داری

زان شاخک بسته، فکر کردم      یک همسر ضــــد حال داری

با یک گلِ دیـگری چطــــوری      آیا  تو چــومن خیـــا ل داری

گفتـم  نکنـــد که  همچو بنــده      در مغز خـــود اخــتلال داری

این شیره چگونه می کشی تو     در جیب خودت ذغـــال داری

رفتی نکــــــــند سراغ تزریق      پــــــــس آرزوی زوال داری  

دلخور مشو شوخــی ام گرفته     دانــم که بسی کمــــال داری

می فروخت اُردی توتون درحجره اش

گرد او اهل چپــــــق، پروانـــــــه وش

کاسـبی خوشــنام و هم  دیریـــــنه بود

کار او  اســقاط حلق و سیــــــــنه بود

داشت  غیر از جنس اصلی، آن عزیز

در دکـــان خود، کش شلـــــــوار، نیـز

از قضـا بیــــــگانه ای آمـــــــــد به ده

دید در دکـــان او این منــــــــــــــــظره

چونکه بود او نکتــه بین  وهم ظریف

درعجب شد  زین دوجنـــــس نا ردیف

گفت ما را هــم تو بنــــــما باخـــــــــبر

کش چه ربطــــی با توتــون دارد  پدر

 گفت اردی ، با تبـــــــــسم  ای عزیـز

این توتونـــــم هست  خیلــی تند و تیز

هـرکه  آنرا  در چپــق بنـــــهاده است

سرفه ها بر جان او افــــــــــتاده است

سرفه چــــون آرد تکانی  بر شکــــــم 

بگسلاند بـــــــند تنبان را زهـــــــــــــم

زین سبب، کش با توتــــــون آورده ام

چــــــــاره ی درد عزیـــــــزان کرده ام  

"الا یا ایها الســـــــاقی  ادر کاســـــــــــا و ناول ها

که عشق آسان نمود اول ،ولی افــتاد مشـــکل ها"

چو حرف ازدواج و خرجــــــــــها یش در میان آمد

شدم چون قـایقی  بشکسته و بنشـــــسته در گل ها

گرفتم وام  از هر بانک و هربنـــــیاد و هر صندوق

خریدم شمــــــعدان و شمع و زان آیینه خوشگل ها

پـــدر را با زبان چرب و نرمــــــــم  سخت تیغــید م

نشد جز سفره ی عقدی مرا زان لطف ،حاصــل ها

ز دایی و عمـو  و خا لـــه هم وجهی گرفتـــم قرض

که گویند آهنبن  عزمم، نه از این بچــــــه بزدل ها

خریدم هرچــه را خواهر زنان  منصـــــفم گفتــــــند

طلا جات و لباس و هـــم رژ  و انواع  ریمـــــل ها  

چه میـهمانی توپی شد چه شـام و میــــوه ی دبشی

و ارکسترسه میلیــــونی ، که شور افکند در دل ها

شنـــیدم با سپاس بیـکران ، مادر زنــــــم  می گفت    

که صـــد ها آفرین، به به، زدی رو دست محفل ها

تمام شهر را گشـــــــــــتم  برای کشف یک سوییت

ولی کمترز سی ملـــــیون نبود این رهن منز ل ها

بفرمــوده است مادر زن که بایـــــــد در ونک باشد

وگرنـــــه تــند می گردد به رویم همـــــچو فلفل ها

هزاران قرض و وام وخرجهــــایی این چنین هایل

"کجـــــا دانـــــــند حال ما سبکبــــاران ساحل ها"

دیگه پاچـــــــــــه ها را بالا نزینـــیم

یـاد بــــــاد آن روزگــــــار کودکــــی

کوچـــــه ی گل، خانـــــه ی آقا مراد

آن درخت یاس وماهی هـــای حوض

آن دویــــدن ها و بازی هــــــای شاد

با نســــــیم شوق در لبخنـــــــــــد تو

صــــبح ها ســبز و شکـوفا می شدم

یا به قول عمـــــــه  توبای عزیـــــز

خوشگل ویک تیــــــکه آقا می شدم  

سالها همسایه بودیم،  عشـــــــق هم

سایبــا نش در حـــــیاط خانــــه بود

زیر آلاچــــیق او یک باغـــــــــچه     

روی گل هایــش پراز  پروانـه بود     

روزها بگذشت همـچون برق و باد

قد کشــیدی  قد کشــــــیدم  باتو من

می تیـــپد این دل به شوق روی تو

پر کشـــیدی  پر کشـیـدم  با تو من

آن شب مهتــاب را یادت که هست

خواستــــگاریت آمـــــدم  با مادرم

مجلس عقــــد و عروسی جـور شد

آرزویــــــم بود باشـــــــی همسرم  

من حقــوقــم آن زمان ، خیلی نبود

خانه ی ما داشت تنــــــها یک اتاق

مــوش ها در زیر تخت و در کمــد

سوسکـها برروی  یخــچال و اجاق  

کــــم کمک، گرد و غبـار خستگی

بررخ مانـــــند ماهت می نشـــست

موجی ازحسرت بجای شوروشوق

درسرا پای  نـگاهــت می نشــست  

مادرت هم تا مرا می دیــــد ، وای   

بردلـــم می زد به نیش طعنه،زخم

کوچ کرد از چشمهایت مرغ شوق

جای لبخــــــند ترا بگرفت اخــــم

خسـته بودی  دائمــاً غـر می زدی

خسته ازآن خانه ی تاریک و سرد   

خسـته ازتکـــرارساعت های پوچ

خسته ازبی پولی و یک سفره درد

کاش ماننـــــــد زمان کودکـــــــی

درنگاهت باز ،جــــاری می شدم

کاش می شد از گل لبخـــــــند تو

بازهم سبز و بهــــاری  می شدم

 الهـــــــــــی  که  ماشین تو رهسپــارد 

نبـــــینی که در باک، بنـــــــزین ندارد

الهـــــــــی  پس از مـرگ ، بابــای تو  

چهل لیـــــــتر، بـنزین برایت گـــذارد

الهــــــی که دامــاد ، شب چلــــــه ای  

دوتا دبـــه ، بنــــزین برایت بیــــــارد

الهی به هرچه زنی دست  بنزین شود

درختت نه مــیوه ،که  بنــــزین برآرد

 کنی در زمین دست، بــنزین در آری

 الهــــی که بنزین به قبرت ببــــــارد