طنز سروده های عمو مصطفی

بنده تا بحال فکر می کردم کار میکرفون  فقط در ارتباط با صداست  اما وقتی  مصاحبه گر محترم شبکه ی یک سیما در مراسم بزرگداشت ملا کما ل (استاد موسیقی بلوچ) با استاد شجریان مصاحبه می کرد و میکروفون را در زاویه ای  گرفته بود که کراوات استاد را از نگاه بیننده کاملا می پوشاند ، دریافتم  که میکرفون کار برد های دیگری هم دارد که از آن غافل بوده ام.

کار میکروفون نه تنها در صداست     بلکه  کار بهتر ی زین کار هاست

 گر کراواتــــــــــی  بُوَد بر گردنـی      کار او پوشانــد ش از چشم ماست  

عجب آرزو ها که کردم قطـــــار

برو قدسی که هستی هست دیگر

تـرا بایـد دهـــــــــم از دست دیگر

همـــــه فرسوده ها را نــو نمایند

وَلابـــــد مصلحت ایـن است دیگر

آورده اند که دوبرادر بودند یکی خندان و دیگری با لک و لچ آویزان  این یک که می خندید  به آن یک نمی خندید گفت: چرا چو من  شاد و شنـــــگول نیستی  مگر نشنیده ای که خنـــــده، سلامت افزاست و شخص خــــنده رو صد و بیست سال پا برجاست. گفت :

گر سه دانشجـو به منزل داشــتی

یک حقوق نیـمه کامل داشــــــتی

با چنـین شهـریه های  جانگــداز

شوق خندیدن تو در دل داشـتی ؟

خوشا آنان که دانشجـــــــــــو ندارند

 دوتا اینــــــسو دوتا آنــــــسو ندارند

 که از شهریه ها غمــــــــــباد گیرند

 چو پولـــــــی تا نوک پــــارو ندارند

هر آن کس را که دیدی  هست دلشاد

بدور از نالــــــــــــه و اندوه و فریــاد

بـدان فرزنـد  ایشان نیــــست راهـــی

پـدرجـان ،  سوی دانشـــــــــگاه آزاد

غـــــذایش را بجــــــــز کوکو ندیـــدم

به زیر پاش  یک زیلـــــــو ندیـــــــدم

درون خانـه اش را  هرچه گشــــــتم

به غیـر از پنـــــــــج دانشـجو ندیــدم

درستـه خیلی خوشگلی اما یه  سنــــگی  واسه  من

یه سنگ تزیین شده ی خوش آب ورنگی  واسه من

طوری نگاهـــم میکنــــــی  که انگـــــاری یه بره ام

یه وحشی درنـــــــــده خو، مثل پلنـــــگی واسـه مـن

خوشگلی خوبه اما تـــو با این  همــه  فیـس وتـُزُک

یه چیز ازخــود راضـــی و خیلی جفنگی واســه  من

چیزی نداری غیر ازاون قیــــافـــه ی ناز و وملوس

درســـته اسمت عسلـــه  اما  شرنگـــــی واسه  من

درسته  که  رتبــــــه ی کنـــکورت شده یک رقمـــی

با این همه  باید بگم  خنــــگ و مشنگی واســه من

دلم می خواد سر به تنـــت تمونه تیــــکه تیــکه شی

کی گفته عشق وشورمی، لکـه ی ننگی واسـه  من

بایــد  یه جملـــه  ای  بگم  تا که نگی ساده دلـــــــم

در  آن سر شهر  در بدر رفتــــم دوش

دیدم  دوهزار خانـــــه از بهــر فروش

گفتم  که بضاعتـــم چهل میلیون است

دادند نشانم دوسه تا لانــــــه ی موش

 یک عمـــــــــر پی وام دویدیم و نشد

هـی وعده از این و آن شنیدیم و نشد

گفتند که غار می  فروشــــــند ارزان  

افسوس کمـی دیر  رســــید یم و نشد

دخترک در دفترش تصــــــــویر یک ویلا کشید

در کنـارش عکسی از مامان و یک بابا کشید

در حیـاطش باغ پـرگل ، با یک استــخر بزرگ

آنطرفتر طرحـــی از یک خودروی زیـبا کشـید

در کنار اطلسـی ها، دخـــــــتری  بر روی تاب

گوشه ای هم درتمـاشا چهـره ی خودرا کشید

زیر نقاشی نوشت  ای کاش منــــــهم  مثل تو

دخترک در دفترش، نقشی ز یک رویــا کشـید

پریشب  ساعتی  در پارک رفتم

زدم در آن هوای خوب،  گشتی

بدیـدم  لیلی و مجنـــــون سوارِ

عجب آلا گلنگ توپ و مشــتی

من برایت درّ و گوهــــــر مـی خرم

خانــــــه ای بسیار محشر می خرم

بنز و پاجیرو نمــــــــی خواهی اگر

خود رویی عالی و بهـــتر می خرم

تا کــه کوبیدیش بر تیـــــــــر چراغ

می روم صـــــد تای دیگر می خرم

کارت سوخـــتت هم اگرپایان گرفت

از برایت اسب یا خــــــــر می خرم

من فضـــــای سبز می سازم بـرات

سوسن وسرو و صنـوبرمـی خـرم

یک حیات وحش بر پا می کــــــــنم

خرس وخوک و فیل وانترمی خـرم

از برایت  یک تـِرِد میل قشـــــــنگ  

تا شوی خوش تیپ ولاغر می خرم 

دوست داری گر شمـــــــا پرواز را

من برایت بال و هــــم پر می خـرم

جای مرغ هورمـنی ، تیهو و کبک

یا که مرغابـــــــی و کفتر می خرم

هرچه می خواهـی بگو ای نازنـین

می روم الســــاعه با سر می خـرم

با منیژه آن زنـــــــــم  دمســاز باش

سحر به غنــــــچه گفت خار

سلام ، خـــــــوبِ سبزه زار

وَ غنچــــه باز اخـــــــم کرد

بـه او بگفت زهــــــــر ما ر

دلش گـرفت از این ســــخن

ولــــــــــی نشست  بردبـــار

شبی  که غنچــه خواب بود

خزید دست رهگـــــــــــــذار

که تا بچیــندش  ز شــــــاخ

در اولــین شب از بهـــــــار

خلــــــــید خـــار  در کفـَــش

وَ دست  را بــزد کنــــــــــار

سحر که غنــچه می شکفت

بــه او بگفت یک  چـــــــنار

که ماجرا چــــــه بوده است

بشد گل آنگـــــه اشکبـــــار

نگـاه  خویش را نمـــــــــود

به سوی خـــــــــار رهسپار

 وَشاد و عاشــــــــقانه گفت

سلام ای  همیـــــــــــشه یار

خـوش بحا لت که شاد وشنگـولی

رفتــه بودم  نه شغل معـــــــــمولی

 این روزها کـــــــم آشـنای همـیم

کمتر  کنــــــــار و همنوای همیم

درپلـــه ها  فقـط  سلام  وعلیک

همسایه های بیصدای همـــــــیم

هرکس ببرده سربه لاک خـودش

غافل زدرد و غصه ها ی همــیم

بگذ شته از دوا نبـــــــــودن هم

گاهــــــی به نـاروا، بلای همــیم

فامیل می شـــــــویم  وقت نیــاز

در وقت عیش ،مــــاورای همیم

روزی  سری  به اقوام می زدیم

این روز ها چه بی وفــای همیم

باید که مجلس ختمی شود به پا

تا یادمان بیاید آشــــــــنای همیم

گفت همسایه  به عبا سقــــلی

که صدایت  بزنم بـــــنده سحـر

گفت عباسقلـــــــی با فریــــــاد

مشکل اسم خودم چیست مگر

مـن از پایــیز لـــــــبریزم خــــدا یـا

همیشه همــــــــــــچو پاییزم خدا یا

شدم پژمرده چون این سبزه زاران

از این بخت غـــــــــم انگیزم خدایا

چنان برگی که تاب مانـدنش نیست

دلـــــــــم خواهــد که بگریزم خدایا

پریشب  رفـــته بودم خواستـگاری

که با یــــاری بیامیــزم خــــــــدا یا

جوابــــم کرد مامانش، چنـین گفت

دور بایـــد شـــــــــدن ازدور و برِ محــفلشـان

افسری  مـــــــی گفت با رانـــــــنده ای

سوی دست انداز، این سرعت خطاست

 گفت  مشـکل از من ِ راننــــــده نیست

مشکل ازتصــــویر دست انــداز هاست

شنــــــیدم که جاســــــم پر اولاد  بود       ز بـی فکری خـــویش، نا شــاد بود

حقوقش کــم و خـرج و بَرجـش زیاد        یکی کیف میخــواست،آن یک مداد

سرانجـــام با قرض ، ماشــــین خرید      شب و روز، دائـــم، مسافــر کشـید

چو یکمـــاه بگــذ شت از کـــــــار او       ز سهمیه بنـــدی بـشد  گفـــــــــتگو

دگر کــار جـــــــا سم، کسا دی گرفت       دلش را غــــــــم اقتصـادی گـــرفت

که روزی سه پیمانه اش بود سوخت      بنــــاچار ماشـین خـود را فـــروخت

به جایش خریــــــد از خراسان  شتر       که می گشت باکش زخــا شاک، پـر

شب وروز، پیوســـــته می رفت راه       نه بنزین نه بیـــــمه  نه تعمــــیر گاه