طنز سروده های عمو مصطفی

یک جک بگـــو اما نه تکراری عزیــزم

زان تازه تر هایش نه انبـــاری   عزیزم

یک جک بگو زیـــرا هوای خـــنده دارم

اما  نه  از جک های خرواری   عزیزم

یک جک بگو اما نه از نوع غضـــــنفر

یا  بی کلاس و کوچـــه بازاری  عزیزم

گر جک نداری  با کــــــــــــلام دلنـشینت

تعریف کن تعریف ،مقــــــدار ی عزیزم

اما نگـــــو مثل همـــــــــــیشه کارداری

زیرا که می دانـــــــم تو بیکاری عزیزم

تعریف کن از کار های خالــــه  سوسن

یک کم بگو از عمه رزماری عزیـــــزم

تعریف هم حالا اگر در خاطــــرت نیست

زانجا که تو نخــــــل شکر باری عزیزم

باخنده ای شیرین دلـــــم را شادمان کن

این هم روا بر من نمی   داری عــزیزم؟ 

آب و گلت با آجر و سیمان سرشـــــــتند؟

کاینگونه ساکت هـــمچو دیواری عزیزم

از عشق واز این جور صحبت ها رهایم

سرگرمی  و تفـــــــــریح بود ایمیل هایم

هرچند ما باهـــــــم به کافی شاپ رفـتیم

با این همــــــــــــه هرگز نبـودی اشنایم

من با تو پـــــر می کردم اوقـات فراغت

در حد حل جـــــــــــــدولی بـودی برایـــم

آن وعـده ها توخالی و بیهوده بودنــــــد

رفتـــــــــــــــم وَ تو دیگر ندیدی رد پایـم

طفلک چرا  اینقدر صـاف و ساده بودی

خوردی فریب وعــده های دلگشایـــــــم

بودی تو تا دیروز ، مضمــون غزل هام

امروز با مضــــــــمون دیگر می سرایم

گفتم که یک بازیگـــــــرم ، خالی نبستم

دیدی که در ایفای رل خیــــــــــلی بلایم

آمد عیالـــــــــم خشمگین، باگرز و با کوپا ل و زین

گفتا به آهنگــــــــــی غمین ، صد مرحـبا صد افرین

گفتم  بگــــو ای یار من، ای مونس و غـمخوار من

نقصی بوَد در کار من، کا ینــگونه هستی دل غمین

گفتا دمی بنشین خمــوش،  برگفتــه ام بسپار گوش

بگرفته ام  یک فـــــال ، دوش،  آمد برایم این چنین

آمد برایم یک هـــــوو، زیبا و خوشگل چون هــــلو

رفتی تو دیگر سوی او ، من مانــــدم و قلبی حزین

خیلی تو بیجا  می کنــی ،از این غلط های می کنـی

چون فتــنه بر پا می کنی ، پس زور و بازویــم ببین

زد بر سرم با یک چمـــاق،از روی عشق و اشتیاق

بشکست آنگه هر دوساق، از بــــــنده یار مه جبین

گفـــــــــتا فراموشش نما، دیگر  رهـــا کن این خطا

ورنه  فرســـــــــــــــتم من ترا ، پیش کرام الکاتبین

گردیـــــده شلوارت دوتا  ، آری هــــــــوو از بهر ما

صد آفرین صد مرحـــــــــــبا ، آقای  من ای بهتـرین

گفتم که این فالت خطاست،من جز تو دلدارم کجاست

این یا وه ی رمـال هاست، از حرفشان دوری گزین

فنجان قهوه یا نخود ،اسباب حق بیــــــــــــــــنی نشد

دیگر رها کن این متد،هستی تو عاقــــــل تر از این

گفتا که فالش بی خطاست،هر چیزمی  گوید بجاست

اسم هوویم مه لقاست،در خـــــــانه گویندش شـهین

ماشین و ویـلا دارد او، یک باغ زیـــــــــبا دارد  او

شکلی دل آرا دارد او، باشد صدایش خوش طنــــین

با خود بگفـتم ای خــــــدا، بنما حقـــــــــــیقت فال را

تا من زدست این بــلا، آزاد گــــــــــــــردم در زمین

دنیای ما دنیای رنگ و وارنگ

با آدمای بی قرار و دلتنگ

خنده هامون  انگاری مصنوعیه

نه خنده که هرکاری مصنوعیه

مهمونی رفتنا زروی اجبار

یه جورایی  لطفی نداره دیدار

چون دل  صاف و ساده پر کشیده

از قفس سینه هامون پریده

جای اونو رنگ و ریا گرفته

همینه  که  جدایی پا گرفته

همینه که  حس غریبی داریم

از غم و از غصه نصیبی داریم

اگر که مهمون می کنیم عمه را

خاله، عمو، همسایه، یا هرکه را

برای اینه که ببینه  توپیم

صاحب ثروت و اهم تولوپیم

که مبل  خوش نقشو نشونش بدیم

که تابلوی فرشو نشونش بدیم

تا که براش کلی کلاس بذاریم

صندلی واسش تو تراس بذاریم

تا که بره بگه  چه شیک و پیکیم

اند تیریپ  و آخر تیپیکیم

خلاصه ظاهر سازی ، کارمونه

بد شده خیلی بد شده زمونه

مارک لبا سمون شده شخصیت

مبلغ اسکناسمون، هویت

شماره ی شناسنامه ،پلاکه

یه ماشین خوشگل و کادیلاکه

زندگی رو بدجوری پیچوندیمش

سادگی رو از خودمون روندیمش

همینه که سکته  فراوون شده

بهشت زهرا مرده بارون شده

ترا دیدم فقط یک بار در مترو

خوشا آن لحظه ی دیدار در مترو

تو روی صندلی یک جزوه می خواندی

وَ من محو رخت ای یار در مترو

نگاهت ناگهان افتاد بر چشمم

شدم از برق آن، تبدار در مترو

لباست، روسریت آن  کفش هایت سبز

دو چشمت  رنگ شالیزار در مترو

بهاری می شدم  من با تو بی تردید

شدم سرشار از این پندار در مترو

مجسم شد برایم  روزگاری سبز

نبودم آن زمان انگار در مترو

چو بر گشتم به حال اولم  دیدم

نبودی آه  ای دلدار  در مترو

تمام درد مجنون با دلم آمیخت

دویدم هر طرف بسیار در مترو

ترا اما ندیدم  هیچ دیگر هیچ

جهان شد بر سرم آوار در مترو

پول ای معیــــــار ارزش هـــا

ای تو چرک آلـــــوده ی زیــبا

جیــب هایــــــــم در تمــــنایت

پس کجایــــــی خوبِ کـم پــیدا

بی تو هیــــچم هیچ هیچســـتان

کس نمی گیرد سراغــــــــم را

چونکه در این قرن بی مفـهوم

باتو انسان می شـود معــــــــنا

این همــه نقدینگی ، چـک پول

تا به کی بیـــــــــــگانگی با ما

با تو هســــــتم ای هویت بخش

هیچ می دانـــی در این دنیـــــا

مرده با بی پول همسنگ است

آری  ای شیرین ترین رویـــــا

"چونکه دارم پـول پس هستم"

حرف امروز است در هر جا

گفت مادر زنــــــــــــم به مـــــــن روزی

کـای جوان این نه رسم زن داری است

دخـــــــــترم از تو شکـــــــــــوه ها دارد

اشک غــــــم از دوچشم او جاری است

کار بـیرون و خانــــــــــــــه  بر دوشش

این کجایش طریـــــــــــق همیاری است

رفته از یادت آنچـــــــــــــــــه می گفتـی

که دگر عصر ، عصر بـــــــیداری است

 گفتی  امروزه زن  کنــــــــــیزک نیست

کی دگر عـصر مــــــــــرد سالاری است

مانـــــــــــــــــده یک اسکلت فـقط از او

هی نگو این زفـــــــــــرط بیماری است

خــــود مریضی  و ناخـــــــوش احوالی

درتو ویــــــــــروس همسر آزاری است

دخــــــــــــــــــــــــترم  گیر بد کسی افتاد

روزگارش پر از گرفـــــــــــــتاری است

باتو یک روز خوش نبـــــــــــــــــــیند او

مرده شو برده این چه رفــــــتاری است

کـار و بارت ز جــــــــــــیب زن خوردن

دکـه ات  تخــــــــــتخواب بـیکاری است

خانه ات  همــــــــــچو  لانــه ی مرغان

خود روات هم که بدتــــر از گاری است

گفتمش این بلا کــــه می گویـــــــــــــی  

بین داماد ها ، همــــــــــــه ساری است

آن یکی دخـــــــــــــــــــترت مــده شوهر

گر تورا راه و رسم غمحـــــواری است

 عا شقــــــــــی هر روز سوی دلـــبرش

دلبـــــر  خوش قامت و مه پــــــیکرش

نامـــــه ای پر شور و غوغا می نوشت

داســـــــــتان عشق خود را مـی نوشت

نامـــــــــه را می داد دست پستـــــــچی

تا رساند سوی دلدارش کتی ( کتایون)

 پســـــــــتچی هر روز  می زد زنـگ را

تا رسا ند پـــــاکت خوش رنـــــــــگ را

 پستچی خوش صحبت و خوشتیپ بود

 لب به لبخند ملـــــــــــــیحی می گشود

بر همین منوال، شش ماهــــــی گذشت

روز ها با سوز و با آهـــــــــــی گذشت

قا یـــــــــــــــق آن دلشده در گل نشست

چون که عشق پســتچی  در دل نشست

شد کـــــــــــــــتایون عاشق آن نامه آر

عاشق  دلگشــــــــــته اش  را زد کنار

قلبشان از عشق تا زیــــــــــــور گرفت

بین آنـها ازدواجــــــــــــــــی سر گرفت

 آن جـــــــــــوان دلـشده چون شد خـبر

 پس بزد با پــــــــــــاره آجـر روی سر

 گفت ای کاش از طریـــــق مـیل و چت

 نامه می دادم به یــــــــــــار بـی صفت

پستچی چون با کلاس و خوش نماست

 نامه در کاغـــــــــــذ نوشتن نابـجاست