طنز سروده های عمو مصطفی

حلقه ی رندان حوزه ی هنری تهران خواندم

مـش رجب هم عاقبت شد اهـــل دیش

آنتـنی بنـــــــــــهاد  او بر بام خــویش

تا زند گشــــــــتی در این کانـــــال ها

فیلم ها بیـــــــــــــــند  از آن باحال ها

بالشی بر پشت و ریمـــوتش به دست

صبح تا شب پای تــی وی می نشست

چار چشمی  در تمـــاشا بــــــــــود او

در تمـــــاشای به قــــول خود هلــــــو

دلبــــــرانی خوش تر از حــور و پری

جملگی بی مانـــــــتو و بــی روسری

مش رجب مــی گفت با افسـوس و آه

دلبری خواهــم چو اینـان خوب و ماه

همسرم با این دلــــــــم دمساز نیست

همچو اینان خوشــگل و طنـاز نیست

او ندارد پیــــــــــچ و تابــــــی در کمر

جنبش موزون و نابـــــــــی در کمـــر

پس ببـــــاید  عمر باقیمـــــــــــانده را

سر کنم با دلـــــــــــــبری شــیرین ادا

تــا شقایــــــق هست زن بایـــد گرفت

چـار دلـــــــدار خفـــــــــــن باید گرفت

در پی  این عـــــزم راسخ   آن خــپل

بر سبـیل و مــــوی خود مالـــــــید ژل

رفت و یــار خوش ادایــــــی تور کرد

چیز مَشت و دلــــــــــــربایی تور کرد

حجــــره اش مهریـــــه ی دلـــدارشد

خانه اش هـم رهــــــن عشق یار شد

در بــــــــه روی همـــــسر اول ببست

گفت دلـــــــــداری فشن جایت نشست

روزگــارش یک دوماهـــی خوب بود

چـــــون که هی تنـگ دل محبوب بود

شد عوض اوضاع جوی ناگهــــــــان

دلــــــــبرش گردیــد چون آتشفـــشان

جیــــــــــــــــــغ های آتشینش شد بلند

نوشخندش شد از آن پس نیشـــــنخند

رفت  او مهــریــه رااجـــــرا گـذاشت

روی پیـــــــــــمان مـــوّدت پا گـذاشت

مش رجــب دار و نــــــدارش دود شد

خانـــه   و دکــــــــــان او نابـــود شـد

در تمـــــام جـان اوپیــــــــــــــچید درد

طبق اسناد پزشکـی سکتـــــــــه کرد

چون بدید او حــــال و روزخویـش را

گفت پایـــــــــــین اوریـــد آن دیش را

این فشن تی وی ببـین با من چه کرد

روزگارم را پی ام ســـــی تیـــره کرد

آن نخستین همسرم، منــــــصوره کو

آوریدش تا بگویــــــــــــــــم من به او

چون که نادلـدار جیــــــــــبم را تکانـد

تا شقایــق هست بایــــد با تـــو مانــد

پس همـان مرد غصه خوارم من

ای وای از این کلیــــــــــــــــپ سازان

با شعر بد و صـــــــــــــــــــدا ی تاساز

این است اگر طریــــــــــــــــق خواندن

ای مــن به فدای  خواندن غـــــــــــاز

بر سر سفــره ، لقمـه نانی هست

چــای کمرنگ، اســتـکانی هست

گرچــــــــــه  در دور دست، امــا

قدّ یک خــواب، آشـــــیانی هست

روز ها  هـــــــم برای جان کندن

زیراین پوست، نیمه جانی هست

زنـــــدگی در نـگاه مــن زیباست

تا که از نیـــــمرو نــشانی هست

سینه و ران ندیــدم از مرغـــــی

لیک از او پا و سنــگدانی هست

جمعه ها هم کبـاب من بر پاست

فیله گر نیست ،دنبـــــلانی هست

آشــــــــــــنایان اگر همه رفتـــند

گربه ی خوب و مهربانــی هست

همسرم قــهر کـــــرد و رفت اما

در ته کوچــه دلســــــتانی هست

چرا دختـــــــــــــــر کمی افسرده حالی

مدام اینقدر در فکر و خیالــــــــــــی ؟

بگو بیـــــــــــــــنم کدامین آسمان جُل

برایت بار دیــــــــــــگر بستــــه خالی

ای کاش ما دوتا  خر  نمــــــــی شدیم

تسلیم ازدواج ، آخر  نمـــــــــی شدیم

آن ارتباط خوب ،  آن روز هـای شاد

می ماند اگر زن و شوهر نمی شدیـم

خانمی گفــــتا  به یک بنگاهـــــــــدار

خواهم از دستـــــت کشم ایـنک هوار

یاد داری  خانه ای را مــــاه پیـــــــش

با زبــــانی گـــــرم و وصف بی شمار

بر من  ای  عالیـــــجناب انداخـــــــتی

در حقیقت بــــــنده را کــــــردی شکار

خانه مرطوب است و در هرسوی آن

لانه دارد  قمری و خـــــرگوش و مار

دارد آنجا  عقــــرب و  موش و رطیل

عنکبـــوت و سوسک هم در هر کنار

هر در و دیواردارد صـــــــــــــد ترک

سقف آن پر چــــــکه و سـوراخ وار

گفت بنگاهی که ای خانــــــم خموش

لحظه ای هم صحبـــــت ما گوش دار

خود بگفتی  خانه ای با "همّه چیز"

خواهم  و ما روی آن کردیـــــــم کار

کاشکی بــه جـای بچه         من سه تا جوجه داشــتم

اون هارو زیر با لــــم         بی دق و سقّ میذاشـــتم

بچـــــــه تو این زمونه         درد سـر و عذابـــــــــــه

اوردنش به دنیـــــــــــا         یه کـار ناصـــــــــــــوابه

دنیا یی  که  همیــــشه         اسـیر  توپ و جنـــــــگه

قحطی و سیل و سـرما         با قلبایی که سنـــــــــگه

بچـــــــه تو این زمونه         عصـــای دست ما نیست

جز غم و دقّ و غصـه         چیزی بــــــرای ما نیست

تا کودکــــــه که یکسر         پماد و پوشک می خـواد

یکسالشـــــم که میشه         صد تا عروسک میخـواد

مدرسه هم که میــــره         تازه شـــــروع کــــــــاره

خرجای آنچـــــــــــنانی         رو دستمون مــــــــیذاره

ده تا کــلاس  پرخــرج         اسمـشو مــــــــی نویسه

نه اینکه عشقِ درسه         همش کــــــلاس و فیسه

یه گیتـاری رو دوشش          که بتــهون  منــــــم من

که خیلی  بهـتر از باخ         این سازو می زنـــم من

موبایل  فـــــــــرد اعلا         می خره  روز شنـــــــبه

میگه قدیمـــــــــی شده         دوشنبه یا سه شـــــــنبه

یا کافی شابـــــه یکسر        یا کافــــــــی نت همیـشه

خدا کنه نگیـــــــــــــره         سراغ اکس و شیـــــشه

دانشگاهــــم که  یعـنی        شهـــــــــــــریـه های بالا

یه کامیون اسکنــاس          داری اگه بفرمــــــــــــــا

ازدواجم که مد نیست          پس می مــــــونه کنـارت

تا وقتی زنده هســتی           در  میـــــــــــــاره دمارت

دحتر خوب و خوشگلم عید اومد

دوباره شد این حال و احوالــم بد

دوست دارم لبــــا س نو بپــوشی

پیراهــــن تو دلبرو بپــــــــــوشی

دوست دارم  که کفشا تم نو بشه

اون گل سرخ  موها تــم نو بشه

دوست دارم   که مثل گــل بخندی

مثل شکوفه ای تپــــــــــل بخندی

آرزوهاتو میــــــدونم عزیـــــــزم

حال چشاتو   مــــــــیدونم عزیزم

توی نگاهت چه غمـــــی نشسته

روگونه هات  چه شبـــنمی نشته

دخترای همسایه شـــیک و پیکن

با اون لبا سا خیلی ناز و شیـکن

توی دلت میگی که کاشکی منهم

دختری  از اون خونــــــواده بودم

بگو بگو که  بابارو دوست داری

بگو بگو که اینجا رودوست داری

اگه نگی دلـــــــــــم می گیره دختر

خیلی از این زمـــــونه سیره دختر

پاشو پاشو تو هــــــم خدارو داری

رو شونه هات فرشته هارو داری

قربون اون چشــمای ناز و زاغت

یه روزی خوشبختی میاد سراغت

بالا و پایــــــــــین داره این زمونه

اما حــــــــــــــالا  نـوبت  دیگرونه

نوبت ماهــــــم میـشه روزی دختر

روزی که با هــم بخونـیم غصه پر

می گفت دائم کلـــــه ام منگ است

این روز ها خیلی دلـــم تنـگ است

سرشارم از احساس تنـــــــــــهایی

نقش پدر در خانــــه کم رنگ است

حرفی ، کلامی ، سرفه ای  هـرگز

انگار او تنــــدیسی از سنگ است

مادر که طفلـــک  می رود  شرکت

پاهای ما بی پول او لنــــــگ است

ساز خودش را می زنــــــد هرکس

سازی که خیلی هم بد آهنـگ است

ناهید  وسوسن چون سگ  وگربه

فرشـــید با سیروس در جنگ است

آمد برایم خواســــــــــــتگار امشب

فرشید می گویـــــد که الدنگ است

درخانه  او تصمـــــــــــیم می گیرد

ما لشکر و فرشید، سرهنگ است

آهی کشید او وقت رفتـــــــــن گفت

این روز ها خیلی دلــــم تنگ است