تبليغاتX
طنز سروده های عمو مصطفی

طنز سروده های عمو مصطفی

اجتماعی - فرهنگی

دلت آبی تر از دریا عزیـــزم

به کامت گردش دنیا عزیزم

الهی دائماً چون گل بخندی

بهارانت خوش و زیبا عزیـزم

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم اسفند 1386ساعت 12:26  توسط مصطفی مشایخی  | 

عشق دیگه نداره

این روزا آب و رنگی

مثل گذشته ها نیست

افتاده از قشنگی

لیلی و مجنون دیگه

پیدا نمیشه حالا

کو فرهادی که  امروز

کوهو در آره از جا

شیرین قصه ها هم

شد دیگه ترش ووموندش

یه قصه ای که شاید

هیچ کسی نخوندش

دلها تقلبی شد

یا بد شده زمونه

کو عاشقی که یکسال

رو حرف خود بمونه

اس ام اسای پرشور

نامه های ایمیلی

چت با شهین و شهلا

کاش فقط با لیلی

اینجوریه که میگن

عاشقی یک دروغه

عشق یه چیزی مثل

کشک  یا اینکه دوغه

خب دیگه باید برم

تا بزنم اس ام اس

یکی برای ژیلا

یکی به سوی نرگس

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم اسفند 1386ساعت 12:33  توسط مصطفی مشایخی  | 

ای کاش نگـــاه، یک سرآغــاز نبـــــود

یا پنــجره ی خانــــــه ی من باز نبــود

عاشق که شدم هرکه مــرا دید بگفت

حیــــــف از  زن اولت پـر ی نـــاز نبـود

 

ای کاش ترا ندیــــــده بــودم ای لوس

امـــــروز غروب در صـف آن اتـو بـوس

زیرا که بکــــــرده هنـگ، رایانه ی دل

انگار که داشت آن نگــــــاهت ویروس

 

 ای کاش دل از عاشقی آگــــــاه نبود

ایمیل و چت و مسیج و همــــراه نبود

ای کاش که عمر عشق در عصرجدید

چـون مانتوی تو این همه کوتاه نبـــود

 

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم اسفند 1386ساعت 18:29  توسط مصطفی مشایخی  | 

گنجــشک تـنها         ای خوش بحالت

از پیشت انــگار        رفته است عیالت

او نیست تا هی        گویــــــــد که آقا

برخیز عوض کن       این مبـــــل هـارا

او نیست تا هی        گویــــد که برخیز

با یک دو ملـیون        شوری بر انگــیز

او نیست تا هی        یک لیــــست آرد

قرضـی به روی        قرضــــــت گذارد

او نیست تا هی        با طعـــنه هایش

گــــردد برایــت        صد شـــعله آتش

گنجشک تنـــها        ای  کاش منـــهم

تنـــــها تر از تو         یک گوشه بــودم

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386ساعت 17:32  توسط مصطفی مشایخی  | 

چو عید آمــــد عمو جان            برو قـــزوین و کاشـان

برو چالــــوس و بابــــل            و یا هـــرجــــای ایـران

رسد در بین راهــــــــم            چو بنــــزینت به پایـــان

                        برو شنگول و دلشاد

                        بزن بنـــــــــزین آزاد

عیــال و بچـــه هــــارا             ببر اینــــــــــــجا و آنجا

کنــــــــــــار رود پر آب             به دشت و کوه وصحرا

هوایـی کن تنـــــفس               ننال از سوخت  جانـــا              

                        برو شنگول و دلشاد

                        بزن بنـــــــــزین آزاد

دگر در خـــــانه منشین            بساط غصـــــه برچین

ذغـــــال و فیـــله بردار            بده گــــازی به ماشین

مگـــــــو داری به باکت            فقــــــط ده لیـتر بنزین            

                        برو شنگول و دلشاد

                        بزن بنـــــــــزین آزاد

هوا گردیــــــــــده عالی           چه عید ایـــــــــده آلی

مسافر شو سفـــــرکن           چنانچـــــــه اهل حالی

اگر احساس کــــــردی            کــه باکت گشته خالی

                        برو شنگول و دلشاد

                        بزن بنـــــــــزین آزاد

سفر خوب است بسیار            مکن این نکـــــــته انکار

ممان درخانه دائـــــــم            که میـگردی تو بیـــــمار

ولی باخود عمـــــوجان            دو گونـــی پـــــول بردار   

                        برو شنگول و دلشاد

                        بزن بنــــــــزین آزاد

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386ساعت 9:9  توسط مصطفی مشایخی  | 

آن از این ، این زدیگـــران دلخور

دیگران هم  از این و آن دلخـــور

دایی از عمـــــه ،  عمه از دایی

خانعمو  هم ز خاله جان  دلخور

شوهر از دست زن ، بلا طــاقت

بچـه ها هم ز هر دوشان دلخور

ازپـدر زن، به وپـژه مـــــــادر زن

هست داماد ،همچنان دلخــــور

هر عروســـی از آنـوری ها دور

آنوری ها از این  مهان دلخــــور

آشـنا ، دوست یا کـه  همسایـه 

ظاهـراً خوب و در نهان ،دلخــور

کاسب از مشــــــتری ، دلازرده

مشتری هم ز هر دکــان دلخور

مالک از دست هرچه  مسـتاجر

اینهم از اوست بی گمان دلخور

زنده ازمرده ،مـــــــرده از زنـده

از زمین تا به آسـمان دلخـــــور

هر که بینــی ازآن یکی ای وای

بر سر هیـچِ این جهان دلخـــور
+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386ساعت 12:54  توسط مصطفی مشایخی  | 

غضنفر با پـــری در کوچــــــه ای دور

 قدم مــــی زد غروبی شاد و مسرور

در آن محـــــدوده های برفــی و سرد

زفردا های گـرم او نطــــق مـــی کرد

سخنهایــش تمامــــاً عاشـــــــــــقانه

نه از دل بلـــــــــکه از اعمـــاق چانـه

زخود مــــی گفت و از امــــوال باباش

زهــــوش و مـــــــدرک بســیار بالاش

سخن می راند ایشان شاد و شنـگول

زعقـد و از عروسی طبق معـــــــمول

به ناگه وضــــع جوّی  شد دگـــــرگون

پری شد چهره اش از ترس گلگـــــون

ز دل فریـــــــــــاد زد ای وای  بابــــام

که اورا گفتـــه  من با یار اینـــــــــجام

چه گویـــم گر بپرسد این پسر کیست

گمان کـــردم زکارم باخــــــــبر نیست

سرم را می برد او بیــــــخ تا بیــــــــخ

خداحافظ که پیــــــــــــوستم به تاریخ

غضــــنفر گفت عزیزم نازنینـــــــــــیم

الهــــــی  من ترا بی سر نبیـــــــــنم

اگر پرســـــــید بابــایت که این کیست

بگو داداشم است و غیر از این نیست  
+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386ساعت 9:1  توسط مصطفی مشایخی  | 

گل گلدان به خشم آمد  مـــزن جیغ

چو من شد حال او هم بد مـزن جیغ

عـزیزم خانه ضـــــــــد زلزلـه نیست

محبت کرده تا این حــــــد مزن جیغ

 

عـزیزم ، من غلــــــط کردم ببخشید

اگر یکباره نه ، کم کم ببـــــــــخشید

ندارم هفصــــــــــــــد و هفتاد سکه  

اگرممکن بُوَد آن هــــــــــم ببخشید

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم اسفند 1386ساعت 19:44  توسط مصطفی مشایخی  | 

سوی درمانگـــــــــاه آمد یک جوان

قامتش خم ،لنگ لنـگان ، ناتـــــوان

دکترش گفــتا که افتـــــادی ز تخت

یا کـه از بالای بــــام و یک درخــــت

از چــــه رو  اینگونه  داغــانی پسر

خســـــته ای ،مجروح ونالانی پسر

آن جـــــــوان گفـــــتانیفتادم ز تخت

عاشقم من عاشقی بر گشته بخت

من زچشم یار خـــــــــود افتاده ام

جــــــان خود را بر سر  دل داده ام

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم اسفند 1386ساعت 10:27  توسط مصطفی مشایخی  | 

 

 

مــــــژده آمد مـرغ ارزان می شود

ماهی از این پس فراوان می شود

از زلانـــــــد آرند گاو منـــــــــــجمد

پس خریــد گوشت آسان می شود

میوه  از لبـــــنان و پاکسـتان و روم

وارد هر کوی و میــــدان مـی شود

باورود  سی چهــــل  کشـتی برنج

قیمتش  مطلوب و میزان می شود

قوری خوشــبـخت ماهـــــــا  پاتوق

چایی خوشـــرنگ سیلان می شود

قیمت  روغن  که بالا رفــــــــته بود

در حـــــــــــدود ثلثِ الان می شود

قیمت شیرینی و آجیـــــــل هـــــم  

هرچه میخواهد دلت ، آن می شود

با ورود  کفش و پیـــــــراهن ز چین

این گرانی  محو و داغـان می شود

عید امسال  عیـــــــــــد ارزانی بُوَد

یعنی ابن دنبا گلســــتان می شود

سفره ی ما بعد از این بــا پول نفت

مرغ بــاران ،گوشت باران می شود

 

عکس از سایتhttp://pars.fun.mihanblog.com/Cat/11.aspx

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم اسفند 1386ساعت 9:12  توسط مصطفی مشایخی  | 

 

مــــــــــــــاهی از آبی دریا چه خبر

بگو از ساحــــــــــــــل زیبا چه خبر

ساحلو بگیــــــــــره کرده مایه دار؟

میگی از سهــــــــم دل ما چه خـبر

خوش بحالت که یـه دریا مال توست

لحظه های خوب و زیبا مــال توست

وقتی که دلت خوشه ،غــــم نداری

انگــــــاری ، تمــوم دنیا مـال توست

من دلم گرفته  اینـــــجا ماهی جون

از غم امروز و فـــــــردا ماهی جون

چی می شد منم یه ماهی میشدم

توی اون آبی دریا ماهـــــــــی جون

آخه آبی  بهتــــــــرین رنگ خداست

رنگ دل های  همیـــشه باصفاست

آبی رنگ خوب عشــــقه  می دونی

رنگ رویای قشــــــــــــنگ آدماست

+ نوشته شده در  جمعه دهم اسفند 1386ساعت 11:10  توسط مصطفی مشایخی  | 

وقتی از رادیو اعلام شد که بزودی به کارمندان لامپ کم مصرف داده می شود ،باخودم فکر کردم عجب فکر جالبی . حالا که حقوق کارمند ها برای گذران زندگی کافی نیست  خوب است  به آنها شیر های آب و گاز کم مصرف، ظرف های  کم مصرف ، اندام های کم مصرف ، دندان ها ی کم مصرف ،برنج و گوشت کم مصرف  ودر صورت امکان معده های کم مصرف بدهند.

+ نوشته شده در  پنجشنبه نهم اسفند 1386ساعت 12:34  توسط مصطفی مشایخی  | 

 

 

چون که بنــــزین سـفر هست بیا تا برویـم

گرچه  در جاده خــــطر هست بیا تا برویـم

سوی دریا  ز گذر گاه پر از پیــــــچ و خمش

تا  دل شیر و جگــــــــر هست بیا تا برویـم

بی خیال هتـــــــــــــل  عالی و ویلا و پـلاژ

غـــــــــار در کوه و کمر هست بیا تا برویـم

نیست اگر دستری بر قــــــــزل آلا و کـباب

نان و سبزی که دگــــر هـست بیـا تا برویم

اگر این خود روی  بیــــــــحال بمـاند در راه

صد هزار اهل نظــــــــر هـست بیا تا برویم

ممکن است عید، عمو، عمه شبیخون بزنند

چون که امکــــــان ضرر هـست بیا تا برویم

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 22:15  توسط مصطفی مشایخی  | 

دخترم آخر چرا دختر به دنیا آمدی

نازنین بد موقعی آخر به دنیا آمدی

فصل ، فصل رویش نیلوفر احساس نیست

در چنین فصلی  تو نیلوفر به دنیا آمدی

شصت  و نه در صد برایت نقش بازی می کنند

در میان جمع  بازیگر به دنیا آمدی

منقرض شد  نسل آن مجنون و آن فرهاد ها

عهد این عشاق بی جیگر به دنیا آمدی

هرکه زد ایمیل و گفت من عاشقم باور مکن

گرچه می دانم که خوش باور به دنیا آمدی

در نگاهت خویش را بسیار بالا می برند

با چنین فکری که شاید خر به دنیا آمدی

عشق  هم  کشکی شده است این روز ها ای نازنین

کو دلی آخر که تو دلبر به دنیا آمدی

آن که باشد لایق چشمان زیبای تو کو

بیخودی خوش قامت و محشر به دنیا آمدی  

در خیالت  عاشقی  مطلوب را می پروری

گوییا در عالمی دیگر به دنیا آمدی

خسته ای می دانم از این روزگار لعنتی

در جهانی بی در و پیکر به دنیا آمدی

روی چشمانم قدم هایت عزیزم  دخترم

من فقط گفتم چرا دختر به دنیا آمدی

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 13:23  توسط مصطفی مشایخی  |