این سروده را در تاریخ 7/2/87 در شب شعر شکر خند خواندم
چنین گفت رستــــــــــم به اسفــــندیار
که خــــــــیری ندیــد م من از کارزار
زکشــــــــــتی گرفتن نـــــدارم بجــــز
کمـــــــــــردرد و چندین مدل آرتروز
چه حاصل که دائـــــــــــم نبرد آوریم
همـــه جای خود را به درد آوریــــــم
از این پس کمی هم تجـارت رواست
همی بهره جســتن ز شهـرت رواست
بیـــــا تا که در نبـــــــش آن چار راه
زنــــــیم ای بــرادر یکــی بــاشگـــاه
ویا این کـــه تبلیغ چیزی کنـــــــــیم
دراین عرصه ها جست وخیزی کنیـم
همــــــه سر به سر اهــــــل بیزنسند
مخ ما دوتا مانـــــده است آکبــــــــــند
گمانــــــــم ندانی که افراســـــــــــیاب
ز چـین آوَرَد چادر و کیــــــسه خواب
شنــــــیدم که این روز ها وشمــــگیر
برفتـه است درکار سیـمان و قــــــــیر
همــــــان اشکبوس آن یل چیره دست
برِ سید خندان ، کبـــــــــابی زده است
و گــرد آفریـــــــــد آن زن دلقــــــوی
زده باشـــــــــــگاهی سر مولـــــــوی
فرنگیس هــــــم موی خود کرده مش
و تبلیــــــــــغ گِن می کنـــــد در تپش
در آوره بی پولـــــــــــــی از ما پـــدر
چه خاکی بریـــــــــــزیم آخـــر به سر
پیامک رسیده است و ایمـــــــــیل هم
زتهمیـــــــــــــنه یار مدرنیـــــــــته ام
که خواهــــــد عمل کلّ اعضــــای من
لپ و بیـــــــــــــنی و قوزک پای من
نوشـــته است اگر پول حاضــــر شود
همـــــــــی نازتر از جنـــــــــیفر شود
از آنــجا که فرزنــــــــــــــد زال زرم
گمان کرده شایـــــد که من زرگـــــرم
از آنسوی ، سهـراب ایمـــــــــیل زد
که لب تاپ می خواهــــــــم و ال نـود
من این پولـــــــــها از کجــــــــا آورم
اسی جان به جــــان خودت پنـــــچرم
تو هم بهمنـــــت اهل دانشــــگه است
ز شهریه هایش دلــــــــــم آگــــه است
بیـا تا به بیـــــزینسی رو کنـــــــــــیم
از این پس کمـــــــی پول پارو کنــــیم
