طنز سروده های عمو مصطفی

ای وای اگر کنار اجنـاس

آید به وطن غذای چینی

از بیفتک رطیل و عقـرب

تا کتلت گربه توی سیـنی

آنگاه به جای قورمه سبزی

آید سر سفره ران میــمون

باید بخوریم جای کوکو

خاگینـــــه ی دنبلان میمون   

ازچیبس سوسک های چالاک

تا برگر و پیتزای خرچنگ

همراه پلو بجای قیمه

باید بخوریم پای خرچنگ

باسیخ کباب ، مار بوآ

باید بپزیم روی منقل

دم پختک چشم  قورباغه

باید بخوری بدون کل کل

در روشنی چراغ کوچــــــه

دیدم که چو ماهتاب بودی

با مانتو و روسری چه خوشتیپ

هرچند که شل حجاب بودی

دیدم که تبسمت چو گل بود

ای زنبق خوشگل و شکوفا

افسوس که بود در کنارت

یک مرد خشن به نام بابا

می خواستم از تو من بپرسم

ای تازه بهار من ،که هستی

تصمیم به ازدواج دارم

اقدام کنم تو پایه هستی؟

آنوقت که  برق کوچه شد قطع

گم کرد ترا دوچشمم آن شب

ازدرد فراق تا خود صبح

می سوختم ای عزیزم از تب

خوش به حالت آلبــــــالو می خوری

آب اناناس و هلــــــــــــو می  خوری

یک قدح شربت به وقت تشــــــنگی

بیشتر هم  آبلیـــــــــــمو می خوری

می خری بادام و مغز پســـــــــته را

در کنــــــــــــــــار ماه بانو می خوری

بی خیـــــــال این تورم ظهـــــــــر ها

کبک وبلدرچین و تیـــــهو می خوری

عصر ها ســــیرابی و هم شیـــر دان

می روی این سو و آنسو می خوری  

شام هم چیزی سبک چون ران مرغ

 یا کباب بره  آهــــــــــــــو می خوری

کی چو ما صبـــــــحانه باشد شام تو

کی چو ما یک لقمه کو کو می خوری

کی چو ما ها کاله جوش و اشکنـــــه

می نشیـــــــنی روی زیلو می خوری

چونکه دلالی و دائــــــــــــــم می رود

پول تــــــــو بالا ز پارو، می خــــــوری

خیلی دلـــــم زدنیـــــا گرفتـــه است

ازامتداد غربت اینجا گرفتــــه است

یک دوست صمیمی بگوکجــــاست

این جستجو نفسـم را گرفتــــه است

در فکرکوچــــــم اما چـــــــــه فایده

وقتی دلــم  سرا پا   گرفـــــته است

دیریست رســــم وآیـــــین عشق را

این پول لعنـــــتی از ما گرفته است

من هم به دیگران خـــیرم نمی رسد

درقلبم آه، فاصله ماوا گرفتــــه است

این روز ها  ،حرفــی زعشق نیست

رنگی زپول، سخن ها گرفتــه است

هرکس گرفته دو دستی کلاه خویش

این تکروی چه بد  پا گرفتـــه است

حالــم بد است حال شما چطــــــــور

قلب مرا که سرما گرفتـــــــــه است

روسریتـــــــو بکش جلو دخترم