شبی مجنــــون بـــــزد دل را به دریا
بیامد خانـــــــه ی آن یار زیبـــــــا
که گویــــد شرح عشق و دلســــپاری
اگر شد بعد از آن هم خواستگاری
ولی بابای لیلی برخروشید
کمی ، یک ذره هم با او نجوشید
بفرمود ای کنه ، ای مردم آزار
به متــراژ دهــــانت لقــــــمه بردار
تو ثروتمند اما بی کلاسی
نداری تیپ ،بدجوری قناسی
ولی لیــــــــــلای من همچون عـروسک
صف دلدادگـــــــانش تا ولنــــــجک
همان عکسی که پشت هرتریلی است
نمیدانی که تصـــویری ز لیلی است
چه دلهـــــــا می زنــد پر در هـوایش
همین گــــلزار می مــــــیرد برایش
نمی خواهــــم ببـــــــینم شکل نحست
نبـــــــــــینم از تو یک ایمیل یا چت
برو یک جای دیگر خواستـــــگاری
که اینـــــــجا بخت و اقبالی نداری
چو مجــنون این سخن بشـــنید پا شد
سوار خود روی خود، زانتـــیا شد
برفت او سوی کوه و دشت وهامون
شد آن دلـــــداده ی بدبخت، مجنون
بــیامـد روز دیــگر لیـــــــــــلی ازدر
به چشمش عینک ویک شال برسر
بگفــتا من قبــــــــــــولم ،مــژده بابـا
در اینــــــــترنت بدیدم اسم خود را
از این پاییز، همچون مرغکــی شاد
زنـــــم پَــر سوی دانشـــــگاه آزاد
بده شهـــــــریـه هـــــــای تــــرم اول
محبـــــت کن فقط چک پول ،ایول
برایــم خانـــــــــــــه ای را کن اجاره
و یا مهمــــــــــــــانسرایی ده ستاره
چو این اخبـــــــــــار را بشنـید باباش
دو دســـــــتی برسرش کوبید باباش
بزد بر روی دخـــــــــتر، زهرخندی
که ماییـــــــــــــم و حقوق کارمندی
خودم در کار خــــود مانـــدم عزیزم
تو منـــــشانم به خاک غم ،عــزیزم
به خود گفت این چنین آن مرد دلخون
شود باز این گره با دست مجنون
پیامک زد به او کای نازنینم
مبادا در بیابانت ببینم
رواق چشـــــــــــم من باشـد سـرایت
کجایـــی تا شوم کلاً فدایت
نشو ای نازنــــــــــین از ما فراری
بیا یکبـــــــــار دیگر خواستگاری
