طنز سروده های عمو مصطفی

گفت  پریشب به عیالش غلام

بر سرِ آنم  که کنم  ثبت نام

صندلی و میز ریاست خوش است

عالم  و دنیای سیاست خوش است

در پیِ این پستِ خفن می دوم

یکشبه اصلاح طلب می شوم

خوش بر و رو هستم و هم خوش بیان

معرکه ام  در سخن و گفتمان

آدمی ام  با جَنم و هوشمند

چند بماند مخ من آکبند

موقعه ی آن  است که آرم به کار

این مخ  خود  تا نشده تابدار

من  نوه ی عمه ی اوس اسعدم

پس ژنتیکاً  یل و کار آمدم

کشور خود همچو هلو می کنم

یکشبه هر  عیب ، رفو می کنم

نرخ تورم  که شده پیچ پیچ

تک رقمی  چیست ؟  رسانم به هیچ

عرصه ی فرهنگ شکوفا کنم

پیر و جوان بوعلی سینا کنم

یکشبه  بی عیب  شود اقتصاد

باز کنم  هر گره و انسداد

می کنم این  بغض  ترافیک  وا

دور کنم دود و دم از این هوا

نامزدی  با  تز و برنا مه ام

اِند  مخ و نخبه و علامه ام

حال اگر رفت فضا یک امید

پس بنشینید و تماشا کنید

بنده  ببینید چه ها می کنم

یکسره، امید  هوا می کنم

سیب زمینی چیه ، من از کَرَم

 مرغ سر سفره ی مردم بَرم

چون که افاضات ، به اینجا رسید

گفت زنش ، زیب بباید کشید

آدم بی عرضه ی بی دست و پا

پیش از  انجام چنین کار ها

با گچ و با آهک و خاک و خمیر

چکه ی این سقف خود اول بگیر

حال نداری  که روی پشتبام

خُفتی و دم می زنی از ثبت نام

 پیش کِشت این همه کار و جهش  

ماله  و دستی سر این بام  کش

یکسره در چُرت  به سر می بری

معرکه ای  در خُر و پف آوری

بر سخنی باز نکن آن دهان

کز تو  نیاید  سپس انجام آن

 گفت به  اوس آمقلی ،  گلنسا

تا ببرد ریخت ترا مرده شو

شد حال بدم شدید بدتر

جانم به لبم رسید بدتر

هنگام مراجعه به دکتر

با تعرفه ی جدید بدتر

با دیدن قمیت دواهام

رنگ از رخ من پرید بدتر

با قبض موبایل ها ی خانه

کارم به جنون کشید بدتر

در زیر هزار دفتر قسط

ارکان کمر خمید بدتر

حالم که بد است دائم اما  

در موقعه هر خرید بدتر

گفتم به پسر که کسب و کاری

پیدا کن و او لمید بدتر

این طاهره بد تر از جمیله

آن هانیه  از سعید بدتر

این آمده قهر با سه بچه

در تنگِ دلم چپید بدتر

امسال دوباره ای دریغا

این بخت بدم کپید بدتر

دنیام شده بطور جدی

از آخرت یزید بدتر

موبایل یک الاغ آهنگ می زد

کسی زانسو  برایش زنگ می زد

گرفت او بیخ گوشش گوشی اش را

صدایی زانطرف گفت ای دلارا

چه سوز انگیز و غمگین عر عری بود

صدای گنگ و خش دار خری بود

که می گفت  ای  فدای هردو چشمت

فدای  ناز و اطوار و کرشمت

به قربان جُل و پالان زیبات

لب و آن بینی و دندان زیبات

از این پس بی سر و همسر نمانیم

خرم من یک خر بسیار پرکار

از آن خر های خوب بار بردار

نه اهل جفتک و ورتیز هستم

نه افزون خواه و حتی هیز هستم

 خری از مخلصت  خرتر نبینی

تو از من خوب تر شوهر  نبینی

بجای آنکه در صحرا ولاشم

به فکر کار و امرار معاش است

صدایم  واقعاْ یک چیز مَشتی است

کمی در مایه های شیش وهشتی است

خری چون من کجا می یابی ای یار

 که در دستت سپارد میخ و افسار

خران، دارای احوالی وخیمند

کجا مانند خر های قدیمند

نخواهی دیدشان در زیر باری

شدند اینروز ها اهل سواری

فقط  وقتی که گرم التماسند

کمی محجوب و خوب و با کلاسند

رسند آنها چو بر دلدار روزی

به پایان می رسد خوش دکّ و پوزی

من اما  عاشقم عاشق ترینم

برایت یونجه یا شبدر بچینم

اگر امشب شما کاری نداری

بگو تا من بیایم  خواستگاری

کامران گفت به مامانش که

از تو یک چیز بپرسم الان؟

دوست دارم که بدانم آخر

قصه ی خلقت خود را مامان

گفت بابام که بودم هسته

قورت دادی تو مرا مادر جان

کم کمک سبزشدم در شکمت

بعد نه ماه شدم یک انسان

حرف او نیست حقیقت زیرا

صحبتش بود چو خالی بندان

مادرش گفت سوالت این است؟

پاسخش هست  که خیلی آسان

در عروسی ، وسط سفره ی عقد

می گذارند عسل در فنجان

طبق یک رسم قدیمی داماد

می زند یک سر انگشت در آن

 می خوراند سپس آن را به عروس

می شود آن عسل این  کامی خان

کامران گفت عجب شیرین است

قصه ی خلقت ما فرزندان 

منصبی اکتساب خواهم کرد

الا دختر که چشم زاغ داری

سبد در دست و میل باغ داری

توکه شیرین و خوش بنیاد هستی

چرا تنها و بی فرهاد هستی

 مبادا همچنان بی خواستگاری؟

توهم از چهره های ماندگاری؟

الهی من بمیرم  نازنینم

تورا اینگونه بی شوهر نبینم

نبینم سن و سالت رفته بالا

نبینم مانده ای در پیش بابا

نبینم یک پیامک هم نداری

ایمیلی از سیامک هم نداری

مشو نومید راهی دارد این کار

همین الان قدم در باغ بگذار

برو جانم گره بر سبزه  انداز

که خیلی زود بختت می شود باز

بزن چندین گره ، ای مهربانم

یک از رو یکی از زیر، جانم

اگر رویی عمل ننمود  یکبار

همان زیری بلا شک می کند کار

ولی ای نازنین نیت کن اول

وگرنه مشکلت کی می شود حل

بگو یا رب  عطا کن خواستگاری

بده از لطف،  مارا همجواری

کمی خوش تیپ هم باشد بدک نیست

که تیپم از جنیفر کمترک نیست

بگو یا رب عطا کن خوبِ خوبش

وگرنه هست دنبالم  تن لش

بده یک خواستگار توپ یا رب

که روزم را نسازد بدتر از شب

عطا کن شوهری  مانند بابام

که باشد  مثل بره، رام و آرام

بگو یا رب عطا کن چیز مشتی

چه اهوازی چه تهرانی چه رشتی

گره بر سبزه  زن از نوع محکم

نه شلّ  و ولّ و وا ،  مانند آدم

همین  فردا برایت خواستگاری

شود پیدا ز یک گوش و کناری

اگر پیدا نشد اصلا  مخور غم

مگر ای نازنینم بنده مُردم

شود آسوده خاطر، گشت ارشاد

خفت خولی  در جوار یک درخت

خسته بود آن پیرمرد از کارِ سخت

چونکه پاشد دید الاغش رفته است

بر سرش زد از فراغش  با دو دست

گفت بی او روزگارم شد تباه

طی کنم آخر چگونه طول راه؟

میخِ آن  بسیار محکم کوفتم

من به او رسم وفا آموختم

پس چرا آن بی وفا بگسست بند

روزگارم را تماماً زد به گند

گفت  بستی  در زحکمت ای خدا

 پس ز رحمت یک در دیگر گشا

 بی وسیله، زندگانی مشکل است

الاخص بی خر که کیسی قابل است

پس به راه افتاد دنبال الاغ

درمیان چشم سار و دشت و باغ

دید الاغی چون الاغش زیر پل

با همان افسار و آن پالان و جل

بعد از آن  هجران و آن سوز و گداز

شد سوارش  تا براند تخته گاز

پس صدا زد صاحب خر کای پدر

اشتباهی  می بری این  بار بر

می بری باخود الاغم را چرا

می بری چشم و چراغم را چرا

گفت خولی  مالک این خر منم

مالک این دّر و این گوهر منم

مردگفت این خر اگر مال شماست

این خرِ جیگر اگر مال شماست

پس بگو او ماده  یا اینکه نر است

چون که در ظاهر عزیزم، خر خر است

گفت خولی  او نر است آقای من

سالهاست او خود روی زیبای من

مرد گفت او ماده است ای نازنین

باورش هم ساده است ای نازنین

چون که خولی دید آن خر ماده است

با تعجب بر سرش کوبید دست

گفت  تا امروز نر بود این  الاغ

یک نرِ خیلی قدََر بود این الاغ

من نمیدانم چرا او خود بخود

دور شد از مردی  و نامرد شد

دختری  وقت دیدن سریال

گفت مامان ببین تو اینجارا

چون که خوشگل نمود و مامانی

کردگار جهان ،  زلیخا را

با رژ و سایه چشم، ظاهر کرد

پیر فرسوده جان ِ شیدا را

پس چرا یک رژی که می مالیم

"گشت  ارشاد" می برد ما را