طنز سروده های عمو مصطفی

ساعتی از ته دل می نالید

که بسی زنگ زدم در عالم

خواب سنگین چه فراوان دیدم

اهل بیدار شدن اما کم

کاشکی منهم به جای طبع شعر

ذوق دیگر طبع دیگر داشتم

ذوق چیزی مثل بازی در زمین

توی تیمی مَشت و سروَر داشتم

روزگارم توپ می شد واقعاً

حال و روزی خوب و خوشتر داشتم

هی نبودم لنگ وام و لنگ پول

ثروتی مافوق باور داشتم

جای این آپارتمان فسقلی

یک دوتا ویلای محشر داشتم

گوشه اش هم  باغ وحشی جمع و جور

با دوتا میمون و عنتر داشتم

خود روام  اینگونه تاریخی نبود

بنز یا یک چیز دلبر داشتم

دائما چندین سفردر طول سال

سوی صد ها شهر و کشور داشتم

باشگاهی ، سالنی ،یک شرکتی

یا که چندین بنز خاور داشتم

پیش فرزندانم  اِند یک پدر

جایگاهی نزد همسر داشتم

در میان قوم و خویشانم عزیز

ارج و قربی پیش مادر داشتم

نزد خواهر، سوژه ای در شأنِ  پز

رفت و آمد با برادر داشتم

شاعری خوبی است اما کاش من

جای آن یک ذوق دیگر داشتم

زلزله ای به قدرت چهار ریشتر شرق تهران را لرزاند

با زلزله در هراس و در بیم شدیم

در فکر فرائض و تعالیم شدیم

گفتیم که فکر آخرت باید بود

چون رفت ،همان کسی که بودیم شدیم

***

می گفت دوباره این وری می آیم

با لرزه و پس لرزه، سری می آیم

اینبار نشد ، بزودی انشا ء الله

با ریشتر  بیشتری می ایم 

*******

گفتند که برق شد گران لرزیدیم

از قیمت میوه یا که نان لرزیدیم

ای زلزله کوتاه بیا زیرا ما

در حد توان و وُسعمان لرزیدیم

***

هرچند گسل فت و فراوان داریم

از شوش گرفته تا لویزان داریم

اما دلمان محکم و قرص است همه

زیرا که مدیریت بحران داریم

****

جان پدرت ولم کن ای زلزله جان

انگار تو هم حال خوشی داری هان

هی هل نده بیخودی ،که با این اوضاع

اصلا ،ابدا  نمی شود خورد تکان

********

از کوچه صدای هلهله می آید

مادر زن من چو چلچه می آید

فریاد که در خانه و کاشانه ی ما

روزی دوسه بار زلزله می آید

                                                                  کاریکاتور از ابوالفضل محترمی

که خوش آوا بُوَ د وبا معنا

فکر تجدید فراش،  ای وای ، حتی باشما

می خوری شب ها اگر یک مشت تب بر،غم مخور

در فراق پول اگر هی اشک می ریزی چو شمع

دانه دانه ، چکه چکه یا که شرُ شُرغم مخور

گر دلت می لرزد از اخطار صاحبخانه ات   

یا که می بینیش همچون دایناسور غم مخور

چند روزی گر نخوردی میوه ی خوشمزه ای 

می رسد نارنگی از قفقاز و تیمُر،  غم مخور

در میان برج اگر فرزند لوس و سرتقت

از تو می خواهد پلی استیشن فور غم مخور

از تو می خواهد اگر پول کلانی دخترت

تا شودچون آنجلینا  یا که تیلور غم مخور

نان شاطرهم اگر یک  وقت  قدری شد خمیر

پس بگیر آن را از او با یک تشکر  ، غم مخور

در عبور از کوچه ها ،گاهی اگر از داربست

" پرت شد بر کله ات  یک پاره آجر غم مخور"

چاله ای کندند اگر در روبروی خانه ات

بگدرد باید دو قرنی تا شود  پر، غم مخور

گر برایت بوق زد ای عمه جان راننده ای

یا که چیزی گفت یک لات جُلنبر غم مخور

مانده ای بی پیرهن یا کفش و شلواری اگر

فرض کن در ساحلی با این تصور غم مخور

فرد شیادی  اگر دار و ندارد را ربود

پس بگو مانند قبل، این نیز سگ خور، غم مخور

یا برو چون راهبان در گوشه ای خلوت گزین

یا که از رنگ و ریا و از تظاهر غم مخور

در هوایی این چنین آلوده و پر دود اگر

می رسد از ریه ات آوای خُرخُر غم مخور

با وجود اینهمه درد و مرض های مدرن  

دائماً هستی اگر دنبال دکتر غم مخور 

*با اقتباس از مصرع «گر بیامد بر سرت یک پاره آجر غم مخور»

مرد یعنی  کار و کار و کار و کار

یکسره در شیفت های بی شمار

مثل یک چیزی میان منگنه  

روز و شب ازهر طرف تحت فشار

مرد موجودی است هی  در حال دو

جان بر آرد  تا برآرد انتظار

او خودش همواره درتولید پول

لیک فرزند و عیالش پول خوار

با چه عشقی دائماً درچرخشند

گرد شهد جیب او زنبور وار

چون که آخر شب به منزل می رسد

خسته  اما با لبانی خنده بار

جای چای و یک خدا قوت به او

می شود صد لیست در پیشش قطار

از کتاب و دفتر و خودکار ، تا

اسفناج وپرتقال و زهر مار

آن یکی می خواهد از او شهریه

این یکی هم کفش و کیفی مارک دار

هرچه می گوید که جیبم خالی است

هرچه می گوید ندارم ،  ای حوار

نعره می آید :« به ما مربوط نیست

ما مگر گفتیم  ماهارا بیار»

مرد یعنی آنکه با پول و پله

می شود در خانه ، صاحب اعتبار

مرد یعنی سکته ،یعنی سی سی یو

ختم مطلب ، مرد یعنی جان نثار

خلقتش اصلا به این منظور بود

تا در آرد روزگار از وی دمار

زندگی  یعنی همه ش غم داشتن

روزگاری چون جهنم داشتن

دل بهولی، اضطراب و استرس

شکوه از اوضاع عالم داشتن

آب خوش پایین نرفتن از گلو

راحت و آسودگی کم داشتن

گیرکردن در کمند مشکلات

حسرت یک روز خرم داشتن

بسته پای صد گرفتاری شدن

سوژه های ناب ماتم داشتن

هی دویدن یا همان سگ دوزدن

زحمت و رنج دمادم داشتن

در کنار این مرض های مدرن

نفخ و یک دل پیچه را هم داشتن

زورکی لبخند مصنوعی زدن

ارتباطی تیره باهم داشتن

در نبودِ دوستان با وفا

یک سگ و یک گربه همدم داشتن

درافول ارزش انسانیت

جایگاهی همچو شلغم داشتن

دائماً در آرزو و حسرتِ

هستیی مانند آدم داشتن

تقدیم به مادرم که بعد از جراحی قلب باز ، در اتاق آی سی یواست

مادرم قلب تو آسمونیه

صاف صاف ، آبی مهربونیه

دیدمش تو آ نژیو  چه باصفاس

مثل قلب پاک این فرشته هاس

می شنیدم صداشو وقت اکو

پُره نغمه های عشقه قلب تو

دکترت می گفت از این قلبا کمه

قلب عاشق توی این دنیا کمه

حیفه که خوب و خوش آوا نزنه

خیلی حیفه حالا حالا نزنه

مادرم قربون شکل ماه تو

عاشقم عاشق اون نگاه تو

قلب ما  الفتی داره با دلت  

اینه که دست عمل سپردیمت

قلب تو گرفته بود از غم و درد

نمی شد نشست و هیچ کاری نکرد

ناله هات آتیش به جون ما می زد

ما را قلبت انگاری صدا می زد

مادرم ببخش اگه  ما بد شدیم

توی درس مهربونی رد شدیم

غصه های ما رگا تو بسته  نه؟

قلبت از دست ما ها  شکسته   نه ؟

تو به پای ما شدی خسته و پیر

قدرتو دونسیتم اما خیلی دیر

زندگی با تو قشنگ و با صفاس

تویی که دست خدا همراه ماس

با دعا های تو ما سلامتیم

خوبه حالمون تا زیر سایه تیم

مادرم از تو اتاق آی سیو

چشمتو واکن و یک چیزی بگو